Αγαπητή εν Χριστώ αδελφή,
ο Χριστός καί η Παναγιά νά σέ ευλογεί καί οδηγεί στήν οδό της σωτηρίας.
Κατ΄ αρχήν θά ήθελα νά πω ότι δέν θεωρώ σωστό τά προσωπικά νά κοινολογούνται σέ αγνώστους, όπως καί δέν γίνεται στόν καιρό μας δημόσια εξομολόγηση. Τά πνευματικά θέματα καί οι σχετικές απαντήσεις πρέπει νά είναι εξατομικευμένες. Πιστεύω ότι ξέρεις πώς υπάρχουν καί περίεργοι άνθρωποι, οι οποίοι παρεξηγούν καί διαστρέφουν τά πάντα σύμφωνα μέ τά δικά τους μυαλά.
Όσον αφορά τά όσα μου γράφεις καί ρωτάς, έχω νά πω τά εξής:
Πρώτον, δέν είναι εύκολο νά γράψω πολλά λόγια. Κάτι περισσότερο θά μπορούσα νά πω, άν μου τηλεφωνούσες. Έπειτα τά όσα ζούμε καί γνωρίζουμε, τά μαθαίνουμε καί τά ζούμε σέ όλη τή διάρκεια της ζωής μας, καί δέν είναι δυνατόν νά περιληφθούν μέσα σέ λίγα λόγια.
Γενικά, είμαι της άποψης του Αγίου Γέροντα Πορφυρίου, πού έλεγε ότι ο διάβολος μας ακολουθεί σάν ένα σκυλάκι πού γαβγίζει. Άν του δώσουμε σημασία, τόσο επιμένει νά ακολουθεί καί νά γαβγίζει. Αλλά, άν τό περιφρονήσουμε, δέν του δώσουμε σημασία, καί συνεχίζουμε μέ ιδιαίτερη επιμέλεια τόν δρόμο μας πρός (καί μέ) όσα αρέσουν στόν Θεό, αυτός ο σκύλος θά συνεχίσει γιά λίγο νά μας ακολουθεί, αλλά σύντομα θά μας αφήσει ήσυχους.
Δέν είναι δυνατόν, κατά τή γνώμη μου, σέ οποιαδήποτε δυσκολία νά δίνονται κάποια χάπια πού νά λύνουν τό πρόβλημα αυτομάτως. Υπάρχουν βέβαια καί «χάπια» (=εύκολες λύσεις), αλλά πιάνουν (ενεργούν) όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, δηλαδή μία επιμελημένη καί συστηματική προσπάθεια. Ό,τι καλό υπάρχει, μας αναπαύει/ευχαριστεί καί επιθυμούμε, τό βρίσκουμε μόνο κοντά στόν Θεό καί τήν εν Χριστώ ζωή. Π.χ. δέν είναι δυνατόν επειδή θυμιάζεις κάθε μέρα, ή επειδή φοράς Σταυρό στό λαιμό σου, νά νομίζεις ότι δέν πρόκειται νά συμβεί τίποτε ανεπιθύμητο.
Καί από τήν άλλη, ό,τι κακό υπάρχει, όπως θλίψη, πίεση, φόβος, δειλία, απαισιοδοξία, στενοχώρια, μή κατά Θεόν λύπη καί άλλα παρόμοια, όλα αυτά είναι επήρεια δαιμονική, καί μας κυριεύουν επειδή λείπει από τή ζωή μας ο Χριστός, ή επειδή δέν αγωνιζόμαστε ολόψυχα όπως μας συνιστά ο Χριστός καί οι Άγιοι (κοιμηθέντες αλλά καί ζώντες).
Εν συντομία, θά μπορούσα νά πω γιά τό θέμα μας τά εξής:
Έχουμε μεγάλη ανάγκη από μελέτη πνευματική, ιδίως του Ευαγγελίου, του Αποστόλου καί ασκητικών Πατερικών. Από πίστη, ευλάβεια, θερμή καί συστηματική προσευχή, ταπεινοφροσύνη, μετάνοια, αποφυγή σαρκικών αμαρτιών καί κοιλιοδουλείας, σοβαρότητα (όχι αστειότητες) στίς σχέσεις μας μέ τούς άλλους. Άν έχετε σύζυγο, εννοείται ότι θά τόν φροντίζετε καί θά τόν υπακούετε σέ όλα, καθώς τό ζητά η φύση, ο Θεός, ο Απόστολος. Όταν δέν υπάρχει σύζυγος, επιτρέπονται τά σχετικά, μόνο μέ νόμιμο τρόπο, δηλαδή μέ τήν ευλογία της Εκκλησίας (του μυστηρίου του γάμου).
Άν ζήτε όπως συνιστά τό Ευαγγέλιο καί οι Πατέρες, θέ έχετε όλες τίς προϋποθέσεις γιά μία ειρηνική κι ευλογημένη ζωή, απαλλαγμένη από καθετί δαιμονικό καί στενάχωρο. Βέβαια όλοι μας σηκώνουμε τόν προσωπικό μας Σταυρό, αλλά μέ τήν βοήθεια του Θεού έχουμε υπομονή, ανδρεία, θάρρος, ελπίδα, δύναμη καί ανάπαυση πνευματική μαζί μέ χαρά θεϊκή καί ευτυχία πνευματική. Κι επαναλαμβάνω, τά πνευματικά έχουν μόνο αρχή, καί ποτέ τέλος. Όσο πιό πολύ (σέ ένταση καί διάρκεια) αγωνίζεται κάποιος, τόσο πιό πολύ προοδεύει καί ευλογείται.
On 17 Σεπ 2009, at 11:30 , ANTΩΝΙΟΣ wrote:
ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ
topic-t657-15.htmlπατέρα μάξιμε ευλογείτε....
είμαι μία νέα κοπέλα 29 ετών και βασανίζομαι από την κατάθλιψη.....
νιώθω να πολεμούμαι από τον πονηρό....
εκκλησιάζομαι , εξομολογούμαι ,προσεύχομαι , καίω ακοίμητο καντήλι και θυμιατίζω κάθε μέρα...
οι λογισμοί μου όμως πολλές φορές είναι πολύ άσχημοι και νιώθω φόβο πως θα καταληφθώ από τον πονηρό....
σας παρακαλώ βοηθήστε με λέγοντάς μου τί παραπάνω πρέπει να κάνω για να διώξω αυτό το μαύρο πέπλο από πάνω μου....
δεν αντέχω άλλο....
ξέρω πως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε και να έχουμε πίστη στον Κύριό μας....
λέω πάντα γεννηθήτω το θέλημά Σου Κύριε και έτσι αφήνομαι στα Χέρια του.....
σας παρακαλώ αν δεν σας είναι κόπος απαντήστε μου....
