Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Φωνάζει ο κλέφτης (οικουμενιστές) να φύγει ο νοικοκύρης (αγωνιστές κληρικοί)

Μετά το ταρακούνημά τους από την ευσεβή και ορθόδοξη αντίδραση του πιστού κλήρου και λαού στην ημερίδα της Θεσσαλονίκης για το διάλογο Ορθοδόξων και Παπικών οι οικουμενιστές θεολόγοι και κληρικοί εν Ελλάδι στρέφονται ξεκάθαρα ενάντια στους αγωνιστές κληρικούς και λαϊκούς με βαρείς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Τελευταίο κρούσμα της μανίας των οικουμενιστών εναντίον των Ορθοδόξων πιστών είναι όσα αναφέρονται στην εφημερίδα «Μακεδονία» (24/5/2009):

«Ως φωνασκούσα μειοψηφία, “κλακαδόρους” και εξαιρέσεις στο γενικότερο θετικό κλίμα του διαλόγου χαρακτηρίζει η πανεπιστημιακή κοινότητα τους αντιδρώντες στο διάλογο των εκκλησιών. Αποδίδοντας τις αντιδράσεις είτε σε άγνοια είτε σε σκοπιμότητες, η πλειονότητα των καθηγητών της Θεολογικής σχολής του ΑΠΘ κάνουν λόγο για μικρούς αλλά καλά οργανωμένους κύκλους που αντιμάχονται το διάλογο, χωρίς καν να εμβαθύνουν στη βάση, στις προϋποθέσεις και στην εξέλιξή του. Όπως επισημαίνουν, ενώ στην Ορθόδοξη εκκλησία οι αντιδρώντες εντοπίζονται κυρίως μεταξύ απλών ανθρώπων, στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία παρατηρούνται αντιδράσεις κυρίως σε επίπεδο επισκόπων. “Ο καρδινάλιος Κάσπερ, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί προδότης, κάνει αγώνα να πείσει τους Ρωμαιοκαθολικούς για τις αλήθειες της αρχαίας και αδιαίρετης εκκλησίας”, αναφέρει ο καθηγητής Δογματικής του ΑΠΘ και πρόεδρος της ημερίδας Γεώργιος Μαρτζέλος. Ενδεικτική είναι η ένταση που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ημερίδας, όταν ομάδες συλλόγων και μεμονωμένα άτομα που αντιτίθενται στο διάλογο ανάρτησαν πανό έξω από την αίθουσα τελετών του ΑΠΘ και διέκοψαν επανειλημμένα τους ομιλητές της εκδήλωσης με λεκτικές επιθέσεις και αποδοκιμασίες».

Απαντούμε στους οικουμενιστές καθηγητάδες των Σχολών ότι ο πιστός λαός δεν νοσεί ούτε από άγνοια ούτε από έλλειψη ενημέρωσης. Αν πιστεύουν πως η δική τους καθηγητική έδρα και η αντίστοιχη επισκοπική εξουσία κάποιων συναδέλφων τους, τους καθιστούν αυτόματα εκφραστές της Ορθοδόξου Θεολογίας, κάνουν λάθος. Πάντοτε ο λαός είχε και τώρα θα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο στα της Πίστεως. Τα «αλάθητα» των επισκόπων και των καθηγητών ας τα αναζητήσουν στα χωράφια του φίλου τους Κάσπερ, όχι όμως στην αγωνιζόμενη Ορθοδοξία.
Όσο για τον κ. Μαρτζέλο, αληθινά με έκπληξη μαθαίνουμε ότι εκτός από φιλομονοφυσίτης είναι και φιλοπαπικός οικουμενιστής. Μέχρι τώρα μοχθούσε να αποδείξει ότι οι αντιχαλκηδόνιοι μονοφυσίτες είναι Ορθόδοξοι, τώρα κόπτεται για να μην προσβάλλουμε τον καρδινάλιο Κάσπερ; Ας μην γελιόμαστε. Ο Κάσπερ είναι ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της Παπικής κακοδοξίας στις μέρες μας. Τη μια μας λέει ότι η ένωση δεν θα είναι ένωση αλλά "αλληλοαναγνώριση με σεβασμό της διαφορετικότητας", την άλλη μας εμφανίζεται έτοιμος να συνομιλήσει με τους Αγιορείτες για την ένωση και τελικά σχεδιάζει την υποταγή όλων των Χριστιανών στον Πάπα και το πρωτείο του.
Ο πιστός λαός όμως ξέρει να κρίνει ορθόδοξα. Η «Ομολογία Πίστεως» της Σύναξης αγωνιστών Κληρικών και μοναχών, που έχει ήδη υπογραφεί από πολλούς πιστούς, αποτελεί την καλύτερη απάντηση στα άνομα σχέδια των παπικών και των εν ημιν οικουμενιστών.

πηγη

http://thriskeftika.blogspot.com/2009/0 ... _5428.html

" ΔΙΑΛΟΓΟΣ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ; "

http://www.youtube.com/view_play_list?p ... C592E66C31

Καλησπέρα εν Κυρίω

Ο οικουμενισμός *



του Νικολάου Θ. Ζήση **





Πόσο ανόητος θεωρείται ένας ασθενής όταν αρνείται μία μέθοδο θεραπείας που του προτείνουν όλοι οι γιατροί, επειδή θέλει να την προσαρμόσει στις αδυναμίες του! Αλλά και πόσο εγκληματικό θα ήταν να προσπαθήσει ο ανόητος αυτός ασθενής να πείσει και τους άλλους ασθενείς να παραβαίνουν τις συνταγές των ιατρών, και να παραποιήσει τα ιατρικά βιβλία και τα πορίσματα της επιστήμης των τελευταίων αιώνων, ώστε να προσαρμόζονται για τα επόμενα χρόνια στη δική του αρρωστημένη γνώμη και να στερούν έτσι από τους μελλοντικούς ασθενείς τη θεραπεία…

Τι θα έκαναν τότε οι κανονικοί ιατροί; Δε θα κατήγγελαν τα γιατροσόφια του ασθενούς αυτού ψευτογιατρού; Δε θα προστάτευαν την υγιή επιστήμη; Δε θα κατηγορούσαν τους ιατρούς εκείνους που εγκατέλειψαν την αληθινή ιατρική και ανέχθηκαν την ψεύτικη ιατρική του ασθενούς για επικίνδυνη ή και εγκληματική αμέλεια;



¤¤¤



Η διδασκαλία και η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν είναι παρά πνευματική ιατρική, δηλαδή μέθοδος θεραπείας κάθε ανθρώπου από τα αμαρτωλά πάθη που απέκτησε η ανθρωπότητα μετά την πτώση της από τον Παράδεισο (φιλοδοξία, φιλαργυρία, φιληδονία, με μια λέξη φιλαυτία: αγάπη του εαυτού μας εμπαθώς, και όχι αγάπη του Θεού, των συνανθρώπων μας και του εαυτού μας υγιώς). Τη ζωή αυτή μας την δίδαξε ο Θεάνθρωπος Χριστός, ο φιλάνθρωπος Σωτήρας, και την δίδαξαν εφαρμόζοντάς την με τη Χάρη Του και αναρίθμητα πλήθη των αγίων Μαθητών Του ανά τους αιώνες, Απόστολοι, Μάρτυρες, Όσιοι, Ομολογητές, Προφυλάσσοντας την ορθή πίστη ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη θεραπεία της αμαρτίας.

Επειδή όμως δεν είναι απλή η θεραπεία μας, κάποιοι προσπάθησαν να τη «διευκολύνουν» και να διδάξουν άλλον τρόπο σωτηρίας, που να ανακατεύει τη σωστή «θεραπευτική μέθοδο» του Ιατρού, του Χριστού, με τη δική τους μέθοδο· αυτοί είναι οι αρχηγοί των αιρέσεων, οι αιρεσιάρχες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία για να προστατεύσει τους πιστούς, καταδικάζει ανέκαθεν τη διδασκαλία των αιρεσιαρχών, την αίρεση, και αφορίζει, δηλ. απομακρύνει, τους αιρετικούς από τις συνάξεις των πιστών. Όμως σήμερα δυστυχώς βρίσκονται και πάλι ψεύτικοι γιατροί της ψυχής, ορθόδοξοι κληρικοί και θεολόγοι, οι οποίοι ανακατεύουν την αληθινή ιατρική του Χριστού και των Πνευματοφόρων Αγίων με τα γιατροσόφια των αιρετικών. Το καταστροφικό αυτό ανακάτεμα αλήθειας και ψέματος, πνευματικής ιατρικής και κομπογιαννιτισμού· ονομάζεται Οικουμενισμός.

Η «Οικουμενική Κίνηση» ξεκίνησε ως προσπάθεια πολλών χριστιανικών ομολογιών να βοηθήσουν δήθεν στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων που μάστιζαν τον κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ίδρυση (1948) του «Παγκόσμιου Συμβουλίου των Εκκλησιών» (Π.Σ.Ε.) συνοδεύτηκε και από την πρώτη παρατυπία των ορθοδόξων οικουμενιστών που συμμετείχαν: αποδεχόμενοι το όνομα του Π.Σ.Ε. δέχθηκαν πως όλες οι προτεσταντικές παραφυάδες που συμμετείχαν σ’ αυτό ήταν «εκκλησίες», ενώ το Συμβούλιο της Πίστεως σαφώς παραδέχεται μόνο Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Η Εκκλησία αυτή, η Ορθόδοξη, έχει σαφώς ενιαία πίστη, και γι’ αυτό είναι μία, ακόμη και αν αποτελείται από πολλές τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Οι οικουμενιστές, ορθόδοξοι και μη, διαμόρφωσαν την εξωφρενική “θεωρία των κλάδων” σύμφωνα με την οποία καμία χριστιανική ομολογία, ούτε η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν έχει ολόκληρη την αλήθεια, αλλά μόνο τμήματα αληθείας (όπως ένα δένδρο χωρίζεται στα κλαδιά του)· έτσι προσπαθούν να διαψεύσουν το Χριστό και τους Αποστόλους που τονίζουν ότι η Εκκλησία δεν θα παύσει ποτέ να υπάρχει, και ότι αυτή είναι στύλος και θεμέλιο της αληθείας (Ματθ. 16, 18 & Α΄ Τιμ. 3, 15).

Έτσι οι κληρικοί και οι θεολόγοι του οικουμενισμού προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Ορθόδοξοι και οι παπικοί ή οι προτεστάντες είναι στον ίδιο βαθμό Χριστιανοί, μολονότι οι μεν διατηρούν το Ευαγγέλιο ανόθευτο, ενώ οι δε κόβουν και ράβουν λόγια του Χριστού και των Αποστόλων όπως τους αρέσει, οι μεν πιστεύουν ότι η Χάρη είναι θεϊκή, οι δε ότι είναι δημιουργημένη, οι μεν βαπτίζονται, οι δε ραντίζονται, οι μεν τιμούν τους Αγίους, οι δε όχι, και άλλα πολλά.

Οι οικουμενιστές ιεράρχες συμπροσεύχονται με αιρετικούς ή μερικοί τελούν και Θεία Λειτουργία με αυτούς παραβαίνοντας τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Οικουμενικών Συνόδων, δηλαδή του Χριστού και των Αγίων. Έτσι, αντί να διδάξουν στους αιρετικούς την αλήθεια, για να τους σώσουν από την αίρεση, τους αφήνουν να νομίζουν ότι πιστεύουν ορθά. Παράλληλα αποτρέπουν πολλούς αιρετικούς από το να γίνουν Ορθόδοξοι, για να μη στεναχωρηθούν οι αιρετικοί κληρικοί. Αλλά και πολλοί Ορθόδοξοι σκανδαλίζονται, διότι θέλοντας να αντιδράσουν στον οικουμενισμό καταφεύγουν σε σχίσματα, όπως αυτά του παλαιού ημερολογίου. Και ενώ οι οικουμενιστές αγαπούν τους αιρετικούς φίλους τους, μισούν ή αδιαφορούν για όσους δικαιολογημένα διαμαρτύρονται.

Πρόσφατα οι Χριστιανοί οικουμενιστές έκαναν ανοίγματα και στις θρησκείες του Ιουδαϊσμού και του Μουσουλμανισμού. Μερικοί μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι και αυτές οδηγούν στη σωτηρία και ότι όλοι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό· με τις ευλογίες, λοιπόν, των οικουμενιστών ανοίγει ο δρόμος για τη θρησκευτική ισοπέδωση στην υφήλιο. Αυτή είναι απαραίτητη για την καθιέρωση της Νέας εποχής, ώστε να έλθει ως κοινός και παγκόσμιος θρησκευτικός ηγέτης όλων των ανθρώπων ο Αντίχριστος.

Πρώτο “θαρραλέο” βήμα της (κάποτε) παραδοσιακής Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον θεομίσητο οικουμενισμό υπήρξε η υποδοχή του πάπα στην Ελλάδα ως εκκλησιαστικού ηγέτη, «επισκόπου Ρώμης», αντί της αποφυγής και καταδίκης του ως αιρεσιάρχη, όπως επιβάλλει η ίδια η Αγία Γραφή (Α΄ Τιμ. 6, 3-5, Τίτ. 3, 10-11 κ.ά.).

Η εγκατάλειψη της αληθείας από τους ορθοδόξους οικουμενιστές αμείβεται εκ μέρους των αιρετικών αδρά, με φήμη και δόξα, χειροκροτήματα, επιδοτήσεις, συμπόσια, ταξίδια και πολιτικά ανταλλάγματα. Εδώ επαληθεύεται αυτό που λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «αγάπησαν τη δόξα που δίνουν οι άνθρωποι παραπάνω από τη δόξα που δίνει ο Θεός» (Ιω. 12, 43). Εμείς, όμως, με υπομονή, πίστη και αγάπη, ας μένουμε σταθεροί και έτοιμοι για την υπεράσπιση της αληθινής Πίστεώς μας στην οποία σώζονται και οι συνάνθρωποί μας και εμείς· αμήν. Γιατί οι καιροί δυσκολεύουν…



------------------

* Από έντυπο Ορθοδόξων Χριστιανών Νέων Θεσσαλονίκης

** Ο Ν. Ζήσης είναι θεολόγος

http://www.aegean.gr/agios-therapontas/ ... age002.jpg

είναι ύποπτα όλα συμφωνώ και πρέπει να αναφέρονται ως ντοκουμέντα,

ζούμε σε μέρες αποκάλυψης με γεγονότα που τρέχουν ραγδαία

δρομολογημένα με την σειρά των προφητειών

άλλα προσπαθώ όσο μπορώ

όταν θυμάμαι πεθαμένους να τους δροσίζω με σκέψεις καλές και να μην επιβαρύνω την κόλασή τους

και ποτέ να μην κρίνω παπά, γιατί κάρβουνα ανάβω στο κεφάλι μου.



...μια αμαρτωλή

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=2hOpW2pPaSE[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=9_uAWkYqS_0[/youtube]

Ιεροί Κανόνες εκ του Πηδαλίου

ΚΑΝΩΝ ΜΕ', ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

«Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικούς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω».



Ερμηνεία

Ο παρών Κανών διορίζει, ότι όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος ήθελε συμπροσευχηθή μοναχά, αλλά όχι και να συλλειτουργήση με αιρετικούς ας αφορίζηται. Επειδή όποιος με τους αφωρισμένους συμπροσεύχηται (καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί), πρέπει να συναφορίζηται και αυτός, κατά τον Ι' των αυτών Αποστόλων. Ει δε και εσυγχώρησε εις τους αιρετικούς αυτούς να ενεργήσουν κανένα λειτούργημα, ωσάν κληρικοί, ας καθαίρηται, επειδή όποιος κληρικός συλλειτουργήσει με καθηρημένους (καθώς τοιούτοι είναι και οι αιρετικοί, κατά τον Β' και Δ' της Γ') συγκαθαιρείται και αυτός, κατά τον ΙΑ' των Αποστόλων. Πρέπει γαρ τους αιρετικούς να μισούμε και να αποστρεφώμεθα, αλλά όχι ποτέ και να συμπροσευχώμεθα με αυτούς ή να συγχωρούμεν εις αυτούς να ενεργήσουν τι εκκλησιαστικόν λειτούργημα, ή ως κληρικοί, ή ως ιερείς.



Συμφωνία

Ο δε ΞΕ' Αποστολικός λέγει, ότι όποιος εμβή εις συναγωγήν αιρετικών δια να προσευχηθή, κληρικός μεν ων, ας καθαίρηται, λαϊκός δε, ας αφορίζηται. Η δε εν Λαοδικεία, κατά μεν τον ΣΤ' αυτής, δεν συγχωρεί να εμβαίνουν οι αιρετικοί εις την εκκλησίαν, κατά δε τον ΛΒ' δεν πρέπει, λεγει να λαμβάνει τινάς τας παρά των αιρετικών ευλογίας, οι οποίες είναι αλογίες, και όχι ευλογίες, αλλά ουδέ πρέπει να συμπροσεύχηται τινάς με αιρετικούς ή σχισματικούς κατά τον ΛΓ' της αυτής. Ο δε ΛΔ' αναθεματίζει τους αφίνοντας τους μάρτυρας του Χριστού και πορευομένους εις τους ψευδομάρτυρας των αιρετικών. Ο δε Θ' Τιμοθέου δεν συγχωρεί να στέκονται παρόντες αιρετικοί εν τω καιρώ της Θείας Λειτουργίας, έξω μόνον αν υπόσχωνται να μετανοήσουν, και να αφήσουν την αίρεσιν. Αλλά και ο Θ' της εν Λαοδικεία αφορίζει τους Χριστιανούς όπου πηγαίνουν εις τα κοιμητήρια, ή μαρτύρια των αιρετικών δια να προσευχηθούν, ή χάριν ιατρείας των ασθενών αυτών. Αλλά ούτε πρέπει να συνεορτάζη κανείς Χριστιανός με τους αιρετικούς, ούτε να δέχηται τα παρ' αυτών πεμπόμενα εις αυτόν δώρα της εορτής των, κατά τον ΛΖ' της αυτής εν Λαοδικεία.