ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ
Ευλογείτε. Βρήκα κάπου έναν Παιδικό Οδηγό Εξομολογήσεως πού αρχίζει μέ αυτήν τή σύσταση:
Αγαπητό μου παιδί, τώρα που πλησιάζουν οι άγιες ημέρες και πρόκειται να εξομολογηθείς, σκέψου πριν πας στον εξομολόγο μήπως έχεις κάνει κάποιο αμάρτημα από αυτά που γράφονται παρακάτω, και υπογράμμισέ τα για να τα προσέξεις και να τα πεις στον Πνευματικό. Ακόμα προσευχήσου ο καλός Θεός να σε φωτίσει να θυμηθείς όλα σου τα αμαρτήματα και να τα εξομολογηθείς με ειλικρίνεια.
ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Ανάλογα μέ τήν ηλικία του καί τόν χαρακτήρα του, ο καθένας βρίσκει τόν δικό του δρόμο γιά τή σωτηρία.

Άν κάποιος αναρωτιόταν, τί πρέπει νά κάνω γιά νά γίνω καλός Χριστιανός, είναι καλό τό ερωτηματολόγιο.
Άλλος θά προτιμούσε νά αγωνίζεται πνευματικά, καί νά εξομολογείται ό,τι βαραίνει τή συνείδησή του. Αλλά άν θέλει νά προοδεύει, πρέπει νά κόβει τίς αδυναμίες από τή ρίζα τους. Σέ αυτές τίς ρίζες αναφέρονται καί τά του ερωτηματολογίου.
Άλλος θέλει αυστηρότητα, άλλος επιείκεια. Όπως καί στούς Πατέρες, καθώς λέει καί τό Γεροντικό. Ο Αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος ήταν ακριβής καί αυστηρός. σέ αυτόν πήγαιναν οι μέν. Αλλά οι άλλοι πήγαιναν στόν Αββά Μακάριο τόν Αλεξανδρέα, πού ήταν πιό κοινωνικός καί ελαστικός.

Αν πρόκειται γιά παιδιά καί νέους, χρειάζεται πολλή προσοχή καί διάκριση. Άν δημιουργούνται ψυχολογικά προβλήματα, πρέπει νά αντιμετωπίζονται μέ πολλήν επιείκεια. Αλλά ο Πνευματικός δέν επιτρέπεται νά συνιστά τήν αμαρτία. Ο κάθε πιστός οφείλει νά αναλαμβάνει τίς προσωπικές του ευθύνες.

Τέλειος είναι μόνο ο Χριστός. Ο άνθρωπος είναι ατελής καί λίγο-πολύ αμαρτωλός. Οφείλει πάντοτε νά έχει πνεύμα μετανοίας καί νά ταπεινοφρονεί, ιδίως διά της αυτομεμψίας. Θά επαναλάβω τό σοφότερο, πού οι συνετοί ομολογούν. δέν υπάρχουν γενικοί κανόνες, αλλά ο καθένας είναι μία ειδική περίπτωση, πού μέ διάκριση καί θεία φώτιση πρέπει νά οικονομεί ο Πνευματικός. Ο οποίος οφείλει νά οδηγεί τόν πιστό στή σωτηρία, νά τόν ενθαρρύνει, νά τόν φωτίζει, νά μή τόν απελπίζει.

Σήμερα π.χ. είναι του Ασώτου! Πώς δέχτηκε ο Πατέρας τόν μετανοημένο; Τόν αποπήρε; του έβαλε κανόνα (επιτίμιο); Τί έλεγε συνήθως ο Χριστός; «Πήγαινε, καί μήν αμαρτάνεις»; Είναι εύκολη αυτή η υπακοή; Νά αγωνίζεται ο καθένας, νά προοδεύει. Τί συμβουλεύει ο Χριστός; «Ζητείτε πρώτον τήν Βασιλείαν του Θεού καί τήν δικαιοσύνην (αρετήν) αυτού».

Ο Θεός δέν εμπαίζεται, ούτε μπορούμε νά Του κρυφτούμε. Αλλά όποτε έρθει τό πλήρωμα του χρόνου γιά τόν καθένα, ας σκύψει τό κεφάλι μετανοημένος καί άς αρχίσει τόν αγώνα του, ο οποίος θά καρποφορήσει σιγά-σιγά. «Τόν ερχόμενον πρός με, ου μή εκβάλω έξω», λέει ο Χριστός. «Δεύτε πρός με πάντες οι πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».

Καί ενάρετος νά είναι κανείς καί εξομολογημένος, αισθάνεται μέν άνεση ψυχική, αλλά, άν δέν ταπεινοφρονεί, υπερηφανευέται. οπότε επιτρέπει ο Θεός νά πέσει, γιά νά συνέλθει διά της ταπεινοφροσύνης καί μετανοίας. Αλλά δέν είναι δυνατόν νά αναφερθώ σέ όλες τίς περιπτώσεις. Όσο αγωνιζόμαστε, όσο ωριμάζουμε, τόσο γνωρίζουμε καί αναλόγως φωτιζόμαστε. Αλλοιώς κρίνει ο 40άρης Πνευματικός, καί αλλοιώς ο ίδιος στά 60 του.

Καί τό ερωτηματολόγιο γιά τά παιδιά είναι ένας οδηγός, μία πρόταση. Όποιο τό δέχεται, καλά κάνει. Καί όποιο τό απορρίπτει, δέν ήρθε ακόμα η ώρα του. ίσως αργότερα νά σκεφθεί ωριμότερα.
Η ουσία είναι η σωτηρία, η ψυχική υγεία, η αισιοδοξία, η θεία ευλογία. όχι άγχος, όχι απελπισία, όχι απόγνωση, όχι μή κατα Θεόν λύπη.

ΠΕΡΙ ΤΡΑΧΩΝΙΟΥ κ.ά.
Ποιά είναι η γνώμη σας για το θέμα του βασιλέα Ιωάννη, που τελευταία συζητήθηκε πολύ. Ο Λιακόπουλος λέει ότι στο Τραχώνι ο Ιωάννης θα νικήσει τον αντίχριστο. Επίσης ο Μητροπολίτης Λεμεσού, καθώς και η Ι.Σύνοδος της Κύπρου έχουν καταδικάσει το Τραχώνι ως πλάνη.

Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ, χαίρε εν Κυρίω πάντοτε μετά των περί σέ.
Τό πρώτο πράγμα πού πρέπει νά μας ενδιαφέρει είναι ο Χριστός καί η σωτηρία μας. Αν θά έρθει ο Ιωάννης (ή κάποιος άλλος) ή άν δέν έρθει, δέν έχει γιά εμάς καμμίαν αξία, εφόσον δέν έχουμε φροντίσει γιά τή σωτηρία μας. Δέν είναι σωστό νά φροντίζουμε γιά ο,τιδήποτε άλλο, καί νά παραμελούμε τήν πνευματική μας πρόοδο. Π.χ., άν κάποιος δέν προσεύχεται καθημερινά, πιστεύω ότι δέν είναι στά καλά του αν ασχολείται γιά ο,τιδήποτε άλλο.
Όσον αφορά τίς προφητείες, άν ζούμε θά τά δούμε. Καί άν δέν ζούμε, άς έχουμε σωθεί εμείς, καί από κεί καί πέρα άς τά φέρει ο Θεός όπως θέλει. Τό βασικό είναι ότι ο Θεός καί η Εκκλησία Του (πού είναι ο ίδιος ο Χριστός) δέν πρόκειται νά νικηθεί από κανέναν. Ο Χριστός δέν χρειάζεται συμμάχους γιά νά νικήσει. (Όμως ο Θεός έχει πάντοτε καί τούς δικούς Του, πού -μέ τή θεία Χάρη- μπορεί νά αναδειχθούν ακόμα καί Μάρτυρες). Ο Χριστός επιβάλλεται στόν κάθε εχθρό, όπως τό φως πάνω στό σκοτάδι. (Θυμηθήτε τί έλεγε στόν Σαύλο, «αγαπητέ μου, κλωτσάς πάνω στά καρφιά»)! Αυτή τήν πίστη πρέπει νά έχουμε όλοι μας, γιά νά μήν αγωνιούμε, αλλά νά νιώθουμε ασφαλείς κοντά στόν Παντοδύναμο Πατέρα καί σίγουρο αιώνιο Νικητή.
Τά μέλλοντα νά συμβούν θά έχουν μίαν απρόβλεπτη καί αιφνίδια εναλλαγή, η οποία θά εξαρτάται καί από τήν πνευματικότητα ή αμαρτωλότητα των ανθρώπων. Προσωπικά, πιστεύω ότι, άν εγώ (καί ο κάθε πιστός) έχω τή χάρη του Θεού, δέν είναι απαραίτητο νά προγνωρίζω τί ακριβώς πρόκειται νά συμβεί.
Πάντως, επειδή τό έχουν προφητέψει οι Άγιοι, ελπίζω ότι θά μας (στήν ελληνική Ορθοδοξία) δοθεί η Πόλη, μάλλον μετά τόν Μεγάλο Πόλεμο πού πρόκειται νά γίνει. Οι ευχάριστες καί ελπιδοφόρες παραδόσεις είναι μία ευλογία του Θεού, διότι η ελπίδα είναι ζωογόνα δύναμη. Όμως περισσότερο ζωογόνα δύναμη είναι η χάρη του Θεού, γιά τήν οποία πρέπει νά ενδιαφερόμαστε κυρίως, καί όχι γιά τά παραμύθια, πού άν βγούν αληθινά ή ψεύτικα, θά τό δούμε στή συνέχεια.

Οσον αφορά τό άλλο θέμα, έχω ακούσει γιά έναν θρύλλο, πως υπάρχει κάποιος Βασιλιάς Ιωάννης κλπ. Αλλά σήμερα δέν είναι δυνατόν νά φανεί κάποιος σύγχρονος στρατηγός (όπως ο Μέγας Αλέξανδρος π.χ.) καί νά επιβάλει τή θέλησή του μέ στρατό καί πόλεμο. Εκείνο πού μπορεί νά γίνει είναι, ότι θά γίνει ο μεγάλος Πόλεμος, θά γίνει μεγάλο μακελειό καί ύστερα θά μας δοθεί η Πόλη. Θά χαρισθεί στήν Ελλάδα, γιατί θά είναι η μόνη δυνατή λύση. Ο πόλεμος θά γίνει, όχι γιατί θά τό θέλει ο Θεός, αλλά επειδή έτσι θά αποφασίσουνε τά έθνη. Ο Θεός μόνο επιτρέπει, σεβόμενος τό αυτεξούσιο των ανθρώπων.
Τότε -λέει ο θρύλλος- θά φανερωθεί ο Βασιλιάς Ιωάννης, γιά νά κυβερνήσει. Άν γίνει αυτό, άς έρθει μέ τό καλό. Καί άν δέν γίνει, γιά τόν καθένα αυτό δέν λέει τίποτα. Άς κοιτάξει ο καθένας τή σωτηρία του καί τόν Χριστό. Άν ήταν απαραίτητο νά ξέρουμε ποιός θά κυβερνήσει τότε, θά μας τό έλεγε ο Χριστός στό Ευαγγέλιο. Όποιος θέλει ντέ καί καλά νά μάθει πώς θά λένε αυτόν τό Διοικητή, θά του έλεγε ο Χριστός, «αυτά είναι του Θεού δουλειές καί Αυτός ξέρει τί θά κάνει».
Γιά πόσο καιρό θά περάσουμε τότε καλά, ούτε καί αυτό τό ξέρουμε. Ίσως γιά μία γενεά, καί ύστερα θά έρθει ο Αντίχριστος, μέ τόν οποίο μπορεί νά τά βάλει μόνο ο Χριστός, καί κανένας άνθρωπος. Οι πιστοί μόνο θά υπομένουν (όσοι δέν μαρτυρήσουν) μέχρι νά επέμβει ο Χριστός.
Εγώ σας λέω αυτά πού ξέρω καί πιστεύω. Αν κάποιος ξέρει τά μέλλοντα νά συμβούν, αλλά δέν φροντίζει κυρίως γιά τή σωτηρία της ψυχής του καί γιά νά γνωρίσει τή θεία Χάρη, αυτός κάνει μία τρύπα στό νερό. Υπάρχουν καί κάποιοι πού θέλουν νά τά προγνωρίζουν όλα. Αλλά υπάρχουν καί τρελλοί. Καί επειδή υπάρχουνε τρελλοί, πρέπει νά τρελλαθούμε όλοι; Υπήρξε π.χ. ο Ιούδας. Μήπως ο Χριστός μας είπε, προσέξτε Χριστιανοί, μή γίνετε σάν τόν Ιούδα; Αλλά τί είπε; Όποιος έχει μάτια καί αυτιά, ας δεί καί ας ακούσει αυτά πού σας διδάσκω εγώ, καί όχι αυτά πού σας διδάσκει οποιοσδήποτε άλλος.
Εμείς οι Χριστιανοί βασιζόμαστε στά λόγια του Χριστού καί των Αγίων μόνο. Δέν μας ενδιαφέρει τί λένε οι άλλες θρησκείες καί ο διάβολος. Δέν μας επιτρέπει ο Χριστός νά δεχόμαστε υποδείξεις ούτε καί του διαβόλου, έστω κι άν γνωρίζει κάποια πράγματα.

Πάτερ Μάξιμε μπορείτε να μας πείτε για τον Γεροντισμό; Τί είναι ακριβώς; Επίσης θα μπορούσατε ναμας πείτε για την υπακοή. Αν κάνουμε υπακοή σε κάποιον πνευματικό και μας ζητήσει να κάνουμε κάτι που είναι αμαρτία, τότε η ανυπακόη που θα κάνουμε σε αυτόν θα είναι ευάρεστη στον Θεό. σωστά;

Άν κάποιος θέλει νά γίνει Μοναχός, οφείλει νά διαλέξει Γέροντα/Πνευματικό, νά τόν σεβασθεί, νά του κάνει υπακοή, νά τόν υπομείνει ισόβια, ή όσο τό δυνατόν πιό μακροχρόνια. Εκτός άν ο Γέροντας πέσει σέ αίρεση ή προτρέπει στήν αμαρτία ή παρακινεί στό σφράγισμα του αντιχρίστου αντίθετα από αυτό πού συνιστά η Αποκάλυψη.

Άν κάποιος είναι λαϊκός, οφείλει νά κάνει τό ίδιο. Νά διαλέξει Πνευματικό, Εξομολόγο δηλαδή, νά τόν σέβεται καί νά προσπαθεί νά τηρεί τίς σύμφωνες μέ τόν Ευαγγελικό Νόμο συμβουλές του. Άν τυχόν συστήσει ο Πνευματικός αντίθετα από τά των Πατέρων, αυτός δέν είναι υπηρέτης του Θεού αλλά του διαβόλου. Τό γρηγορότερο, μακριά απ΄ αυτόν.

Μερικοί άσχετοι καί ιδιόρρυθμοι κατηγορούνε τούς πιστούς γιά Γεροντισμό καί Γεροντολατρεία. Αλλά τό παράδειγμα πού μας έχουν δώσει οι Άγιοι είναι αυτό πού γράφω παραπάνω. Έχουμε υπόψη μας π.χ. τόν Άγιο Συμεών Νέο Θεολόγο, ο οποίος σεβόταν πάρα πολύ τόν Γέροντά του. Δέν λατρεύουμε τούς Γέροντες, αλλά ζητάμε τή συμβουλή τους καί τήν καθοδήγησή τους, γιά νά μας οδηγήσουνε στήν οδό της σωτηρίας. Μάλιστα, άν τούς ρωτήσουμε κάτι, πρέπει νά δεχτούμε τή γνώμη τους, καί νά μή ρωτάμε ποτέ από περιέργεια ή γιά νά περάσει η ώρα, χωρίς νά έχουμε τή διάθεση νά τούς υπακούσουμε.

- Άγιον Όρος επί Αθανασίου Αθωνίτου και Άγιον Όρος σήμερα.
Τί έχει αλλάξει; Ποια η αποστολή του Αγίου Όρους σήμερα;
Τό Άγιον Όρος είναι ένα μεγάλο δώρο του Χριστού καί της Παναγίας στούς ανθρώπους όλης της γης. Κατοικείται από Μοναχούς των διαφόρων εποχών, οι οποίοι καί δίνουν τό χρώμα της εποχής τους κάθε φορά. Δηλαδή, δέν είναι δυνατόν οι σημερινοί νά ζουν κατά τίς συνήθειες των παλαιών. Καί αναφέρομαι στά δευτερεύοντα πρακτικά ζητήματα. Όμως τό ότι τά Μοναστήρια ιδρύθηκαν από τούς Βυζαντινούς, η άσκηση, η λατρεία δίνουν διαχρονικά χαρακτηριστικά στό Άγιον Όρος μέχρι σήμερα.
Τό Άγιον Όρος σώζει τόν κόσμο, τούς κατοίκους του, τούς προσκυνητές, όλοι οι Μοναχοί έχουν τίς γνωριμίες καί επικοινωνίες τους σέ όλο τόν κόσμο. Οι Αγιορείτες είναι ζωντανά καί ζωογόνα κύτταρα μέσα σέ όλη τήν κοινωνία. Είναι καί πνευματική ασφάλεια καί τό σημείο αναφοράς γιά όλους τούς πιστούς, ιδιαίτερα τούς Ελληνορθοδόξους. Τό ανάλογο ισχύει καί γιά τίς Ορθόδοξες Χώρες πού έχουν μοναχούς στό Άγιον Όρος, όπως Ρώσσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι.

- Τα τελευταία χρόνια έχουν ακουστεί διάφορα και έχουν επίσης γίνει διάφορες κινήσεις στα πλαίσια της Ε.Ε. και από ευρωβουλευτές της Ελλάδος για να αρθεί το άβατο του Αγίου Όρους. Νομίζουμε ότι το άβατο πρέπει να καταστεί σεβαστό. Υπάρχουν και γυναικείες μονές στις οποίες απαγορεύεται η είσοδος στους άνδρες. Αν λοιπόν σε έναν τόπο, σε μια γωνίτσα της γης κάποιοι άνθρωποι εδώ και αιώνες προσπαθούν μόνοι τους απρόσκοπτα και απερίσπαστα να κάνουν τον αγώνα τους, εμείς γιατί να τους εμποδίσουμε; Εσείς τι γνώμη έχετε; Θεωρείτε ότι η ποιότητα και η πνευματικότητα του Όρους δημιουργεί εχθρούς που επιθυμούν να το βλάψουν;
Θέλω νά πιστεύω ότι τό Άγιον Όρος τό προστατεύει η Παναγία. Οι υπεύθυνοι Αγιορείτες, Ηγούμενοι - Αντιπρόσωποι - Πνευματικοί, είναι άξιοι καί δυναμικοί καί -μέ τή βοήθεια του Θεού- πιστεύω ότι θά αντιμετωπίζουν τό κάθε πρόβλημα κατά τόν καλύτερο τρόπο. Έπειτα, δέν επιτρέπει η πίστη μας νά αγωνιούμε γιά ό,τι πρόκειται νά γίνει σέ επόμενα χρόνια. Όπως καί ο Χριστός ειρήνευε τούς Μαθητάς καί ενέπνεε ελπίδα καί ασφάλεια.
Όσον αφορά τήν πνευματικότητα των Αγιορειτών, αυτό είναι προσωπικό θέμα του καθενός. Ο καθένας αγωνίζεται κατά τή γνώση του καί τή συνείδησή του.

- 21ος αιώνας! οι ηθικές αξίες σε ελεύθερη πτώση και τα σημεία των καιρών πληθαίνουν. ποιος είναι ο ρόλος της Ορθοδοξίας;
Είμαστε σέ αναλογία της πτώσεως των δαιμόνων. Όπως ο Αρχάγγελος, καί η Ορθοδοξία μάς προτρέπει, «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» εργαζόμενοι γιά τήν αιώνια σωτηρία μας. Όποιος θέλει νά σωθεί, παραδειγματίζεται από αξιομίμητα πρότυπα καί αγωνίζεται. Όσο αναπνέει ο άνθρωπος, τόν καλεί ο Θεός διά της Ορθοδόξου Εκκλησίας να μετανοήσει ειλικρινά, καί μέ ταπείνωση νά ζητήσει τό μέγα έλεος.

- Τι συμβουλές και προτροπές δίνετε στον σημερινό άνθρωπο που πιέζεται και συνθλίβεται από μια κοινωνία απαιτητική;
Όσο μπορείτε, αγωνισθήτε, ειρηνεύετε, υπομένετε, προσεύχεσθε, εκκλησιάζεσθε, νά εξομολογείσθε, νά κοινωνάτε, νά πιστεύετε, νά ελπίζετε, νά αγαπάτε, νά σέβεσθε τούς ιερωμένους καί τούς μοναχούς, καί νά τούς συναναστρέφεσθε.

- Ορθοδοξία και ίντερνετ. μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις τεχνολογικές δυνατότητές του;
Καί βέβαια επιτρέπεται νά εκμεταλλευτούμε τήν τεχνολογία, εφόσον κάνουμε καλή χρήση. Τό ανάλογο συμβαίνει σέ κάθε τι. Π.χ. χρησιμοποιούμε τό μαχαίρι γιά τήν εξυπηρέτησή μας, καί όχι γιά νά σκοτώσουμε κάποιον. Ο Γέροντας Πορφύριος π.χ. χαιρόταν πολύ τό τηλέφωνο, πού τό είχε δίπλα του καί επικοινωνούσε μέ όλη τή γη.

- Αρκετές αιρετικές ιστοσελίδες βρίσκονται στο ίντερνετ. Και μολόνοτι οι αιρετικοί θεωρούν ότι αυτοί κατέχουν την αλήθεια, πολλές φορές θα δει κανείς ότι στις σελίδες τους μόνο σε κάποιες λεπτομέρειες μορεί κανείς να καταλάβει τί κρύβεται. Ποιά η γνώμη σας, και τι συνιστάτε;
Τό πρώτο καί κύριο είναι νά έχει ο κάθε Ορθόδοξος πνευματική ζωή, συνεπή καί συστηματική, καί Γέροντα Πνευματικό. Νά καταρτίζεται συνεχώς, νά προσεύχεται, καί νά αποφεύγει κάθε τι μή ορθόδοξο, μέχρι νά στερεωθεί αταλάντευτα καί νά μή κλονίζεται. Εφαρμόζοντας τή θεία σύσταση, νά είστε «φρόνιμοι ως οι όφεις καί ακέραιοι ως αι περιστεραί», ανάλογα καί μέ τόν χαρακτήρα του καί μέ τό χάρισμά του, ενεργεί όπως τόν φωτίζει ο Θεός, αλλά καί αποφεύγοντας τίς παγίδες καί τίς κακοτοπιές.
Ως πρός τούς αιρετικούς, νά μή μένουμε στίς λεπτομέρειες της ανθρώπινης λογικής, αλλά νά προσέχουμε τό σύνολο, τό καθόλου, τό όλον, τήν ουσία, τό πνεύμα. Τά λογικά επιχειρήματα των αιρετικών μοιάζουν μέ τήν ουρίτσα του διαβόλου, πού θέλει νά δημιουργήσει ρωγμές καί σύν τω χρόνω μεγαλύτερες αμφισβητήσεις.

- Τί συνιστάτε στούς Ορθοδόξους;
Σύμφωνα μέ τό «Πιστεύω... καί εις μίαν, αγίαν, καθολικήν καί αποστολικήν Εκκλησίαν», καί σύμφωνα μέ τούς άγιους Πατέρες, εκτός της Μίας Εκκλησίας δέν υπάρχει σωτηρία.
Η Μία Εκκλησία είναι μόνο η Ορθόδοξη, καί ούτε είναι ούτε επιτρέπεται νά ονομάζονται Εκκλησίες οι συναγωγές των αιρετικών. Δέν έχουνε αποστολική διαδοχή καί συνέχεια, δέν έχουν ιερωσύνη δηλαδή. Καί τό σπουδαιότερο, δέν δέχονται τήν ορθόδοξη διδασκαλία περί της Αγίας Τριάδος. Σέ έναν Ορθόδοξο δέν επιτρέπεται νά έχει καμμία λατρευτική κοινωνία μέ οποιονδήποτε αιρετικό.

Αλλά καί όποιος θέλει νά είναι Ορθόδοξος, πρέπει νά είναι μέ επίγνωση ορθόδοξος. Νά αγωνίζεται, νά αποδεικνύει τήν πίστη του μέ τά έργα του καθημερινά, όχι γιά τά μάτια των άλλων, αλλά κυρίως γιά τήν συνείδησή του. Νά προσεύχεται μαζί μέ άλλους πιστούς αλλά καί ατομικά, νά εκκλησιάζεται, νά ταπεινοφρονεί, νά μετανοεί, νά αγαπά καί τόν Θεό καί τούς συνανθρώπους καί τό περιβάλλον, νά αναζητεί καί νά βιώνει τή θεία Χάρη. Η βίωση της θείας Χάριτος είναι τό κυριώτερο διαφοροποιητικό στοιχείο από τήν κάθε άλλη αίρεση ή θρησκεία.

Όποιος δέν αγωνίζεται κατ΄ αυτή τήν έννοια, φτάνει στήν κατάντια νά νομίζει ότι όλες οι θρησκείες και αιρέσεις είναι τό ίδιο. Ένας πού αγωνίζεται καθημερινά, πώς είναι δυνατόν νά επιτρέψει στόν εαυτό του, νά συμπροσευχηθεί μέ αιρετικούς; Από περιέργεια, ίσως νά πάει κανείς κάποια φορά σέ τέτοια συναγωγή, αλλά τό νά δεχτεί κάτι περισσότερο από αυτούς, αυτό είναι άρνηση της πίστης του. Καί άν μετανοήσει ποτέ, οφείλει νά εξομολογηθεί καί νά ξαναμυρωθεί.

- Προβληματισμένοι από διάφορες αρνητικές εικόνες της σημερινής κοινωνίας, ανοίξαμε διάλογο μέ τά μέλη καί τούς αναγνώστες μας. Θα θέλαμε τη γνώμη σας για τα άρθρα μας. Μπορούν να συνεφέρουν κάποιον αναγνώστη μας;
Ό,τι μπορεί ο καθένας νά κάνει από αγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, είναι καλό κι ευλογημένο. Κατά τό δυνατόν, προσφέρουμε παράδειγμα, αγάπη καί θυσία, όπως καί ο Χριστός. Όποιος θέλει, ωφελείται. Καί όποιος δέν θέλει νά ωφεληθεί, είναι ελεύθερος καί άξιος των επιλογών του.

- Θεωρείτε ότι είμαστε κοντά στά όσα μας προειδοποιεί ο Κύριος στο κατά Ματθαίον κεφ. 24 αλλά και η Αποκάλυψη του Ιωάννου;
Καί βέβαια! Τό κουβάρι συνεχώς μαζεύεται. Τό κακό έχει παραγίνει. Πολλές φορές λέμε καί πιστεύουμε, «δέν πάει άλλο». Έχουμε τό νου μας, είμαστε πολύ προσεκτικοί στά όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αλλά καί δέν αγωνιούμε, έχοντας απόλυτη σιγουριά δίπλα στόν Αιώνιο Νικητή, ο Οποίος πάντοτε πρόσφερε ειρήνη, θάρρος, ελπίδα, ασφάλεια.

- Σχετικά με τα νέα διαβατήρια καί τίς κάρτες υγείας. Μπορούμε να τα λάβουμε ή όχι; Είναι άραγε προπομποί ή μέρος της διαδικασίας, που μαζί με τις γενικότερες αλλαγές θα μας οδηγήσουνε στον αντίχριστο και το χάραγμά του κι επομένως, όσοι μπορούν να αντισταθούν, καλό θα είναι να το πράξουν;
Όλα οδηγούν πρός τήν εποχή του Αντιχρίστου. Όταν φανερωθεί (αναλάβει εξουσία), τά πρώτα 3,5 χρόνια θά είναι ανεκτικός, ενώ στά άλλα 3,5 χρόνια θά είναι σκληρός. Στή δεύτερη περίοδό του θά φανούν οι αληθινοί πιστοί. Αλλά δέν νομίζω ότι είναι σωστό νά επιμηκύνουμε από μόνοι μας τά δύσκολα χρόνια. Είναι καλή η άσκηση καί η απόρριψη των ευκολιών της κοινωνίας. Αλλά πάντως θεωρώ ως κρίσιμο σημείο τήν ώρα του χαράγματος πάνω στό χέρι ή τό μέτωπο του ανθρώπου, όπως λέει η Αποκάλυψη. Ο,τιδήποτε άλλο, πού δέν σημειώνεται πάνω στόν άνθρωπο, νομίζω ότι δέν είναι θανάσιμη αμαρτία.

- Θά ήθελα τη συμβουλή σας, καθώς πολλοί διαβάζοντας τα μέλλοντα να συμβούν βιώνουν ένα φόβο, μια ανησυχία για το τι μας περιμένει.
Δέν επιτρέπει ο Θεός αγωνία, αλλά μας προσφέρει ειρήνη. Αυτή τή σύσταση μάς πρόσφεραν καί βίωναν οι σύγχρονοι Άγιοι. Αλλά νά αγωνιζόμαστε πνευματικά καί νά ζητάμε έλεος μετά δακρύων. Όχι νά εφησυχάζουμε, ότι όλα θά πάνε καλά. Όσοι δέν αγωνίζονται, είναι οι χλιαροί της Αποκαλύψεως πού θά τούς βδελυχθεί ο Χριστός.

- Αν επιθυμεί κανείς νά σας επισκεφθεί, που θα σας βρει;
Δέν θεωρώ φρόνιμο τρόπο τήν αυτοδιαφήμιση μέσω ιντερνέτ. Όποιος έχει ενδιαφέροντα πνευματικά, ας ρωτήσει, ας τηλεφωνήσει, ας διαβάσει βιβλία μας καί τήν ιστοσελίδα μας. Εκεί τά λέμε όλα, τά όσα πιστεύουμε καί ό,τι ωφελεί τόν κάθε καλοπροαίρετο. Όσοι είναι απλώς περίεργοι, βλέπουν κάποιον επιφανειακά καί αποφαίνονται, «δέν πρόκειται γιά κάτι τό σπουδαίο».

Ευλογειτε πατέρα Μάξιμε παρακαλω την αγάπη σας πείτε μας για τον Θεο. Σημερα σε μια κουβεντα που ειχα με καποιους συναδερφους λεει μια συναδερφος
1) "ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΖΗΣΕ Η ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ"
2) επισης στην κουβεντα ειπε'ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΞΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ"
3) εν συνεχεια τεθηκε και το θεμα"ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΝΕ ΒΟΛΤΕΣ ΜΕ ΚΟΠΕΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.."
παρακαλω την Αγάπη σας Πατερα Μαξιμε, πειτε μας τι να πουμε????
Μας φερνουν σε δυσκολη θεση με τετοια Αντιχριστα θέματα

1) "ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΖΗΣΕ Η ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ"
1) Θά μπορούσαμε νά πούμε πάρα πολλά λόγια μέ αφορμή τά ερωτήματά σας. Αλλά, επειδή δέν είναι δυνατόν αυτό, θά πώ περιληπτικά τά εξής:
Πώς ξέρει ο καθένας, άν ο πατέρας καί η μητέρα του είναι πραγματικά αυτοί πού τόν φροντίζουν. Αλλά πιστεύει ότι, γιά νά τόν φροντίζουν, αυτοί πρέπει νά είναι οι πραγματικοί του γονείς. Όταν μεγαλώνει βλέπει ότι αυτή η συνήθεια υπάρχει παντού. Καί απ΄ αυτό συμπεραίνει ότι αυτοί είναι οι γονείς του, έστω κι άν δέν τούς είδε όταν τόν γεννούσαν καί τόν μεγάλωναν.
Δέν ήταν δυνατόν νά ζούσαμε καί νά βλέπαμε τόν Παντοδύναμο Δημιουργό πώς έφτιαξε τόν κόσμο. Αλλά εύκολα καταλαβαίνουμε ότι όλη η μεγάλη ποικιλία του Σύμπαντος δέν μπορεί νά έγινε από μόνη της ούτε τυχαία, αλλά Κάποιος ήθελε καί έφτιαξε τά πάντα του Σύμπαντος, τό οποίο ζεί καί κινείται σύμφωνα μέ κάποιους φυσικούς Νόμους, πού καί αυτοί είναι από τήν Πρόνοια του Θεού.
Ούτε ήταν δυνατόν νά ζούσαμε όλοι πρίν 2.000 χρόνια γιά νά βλέπαμε τόν Χριστό. Αλλά εύκολα καταλαβαίνουμε ότι, γιά νά υπάρχει Εκκλησία, Άγιοι, Μάρτυρες, ζώντες άγιοι, λαός του Θεού καί πάρα πολλοί πιστοί, συμπεραίνουμε ότι πρέπει νά υπάρχει Θεός, ο Οποίος φωτίζει όλους τούς δικούς Του.
Ένας αγράμματος μικρός δέν λέει ότι, επειδή δέν ξέρει ο ίδιος γράμματα, άρα δέν υπάρχει κανείς πού νά τά ξέρει. Αλλά πάει στόν Δάσκαλο, καί σιγά-σιγά μαθαίνει ότι αυτά πού νόμιζε καί πίστευε μικρός, ήταν παιδαριώδη αστεία καί χαζά. κλπ.κλπ.

2) επισης στην κουβεντα ειπε'ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.
ΑΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΞΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΑΝ.
ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ. ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΥΝ.
ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ"
2) Γιά τό πόσο χρήσιμοι ή όχι είναι οι Μοναχοί, φαίνεται ότι η κοπέλα είναι παντελώς απληροφόρητη, καί ότι δέν έφτασε ακόμα στήν ανάγκη νά ζητήσει τίς προσευχές καί συμβουλές των Μοναχών. Φυσικά, δέν μπορεί κανείς νά τά ξέρει όλα από τόν καιρό πού γεννιέται, αλλά «γηράσκει αεί διδασκόμενος». Καί ένας νέος υγιής απορεί, τί χρειάζονται τά νοσοκομεία καί οι γιατροί. Αλλά όταν μεγαλώσει, βλέπει ότι όχι μόνο χρειάζονται, αλλά καί ότι πρέπει νά τούς κάνει φίλους του, άν θέλει νά ζήσει λίγο παραπάνω από ό,τι αναπάντεχα θανατηφόρο θά προκύψει στή ζωή του.
Όπως εγώ δέν είναι δυνατόν νά ξέρω τά μυστικά της δουλειάς σας καί της κάθε εργασίας, έτσι δέν είναι δυνατόν νά γνωρίζει ο καθένας πόσοι καί πόσοι από όλο τόν κόσμο μάς ζητάνε καθημερινά προσευχές, συμβουλές, ψυχολογική υποστήριξη, διαφώτιση γιά τήν πνευματική ζωή καί τήν αιώνια σωτηρία. Δέν ξέρει ο καθένας πόσοι καί πόσοι ζητάνε από τούς Μοναχούς λόγια διά τηλεφώνου ή επιστολές ή βιβλία ή επισκέψεις στά Ασκητήριά μας ή στά σπίτια τους. Δέν μπορεί νά εκτιμήσει ο καθένας τήν καλλιτεχνική τους ψυχή μέ τήν καλλιέργεια της Μουσικής, της Αγιογραφίας, της Υμνογραφίας, τής Φιλολογίας, τής Λογοτεχνίας. Δέν μπορεί νά εκτιμήσει ο καθένας τίς πνευματικές τους αναβάσεις διά της προσευχής, της ασκήσεως, της λατρείας του Θεού, διά της ανιδιοτελούς αγάπης τους πρός τούς πάντας καί τά πάντα.
Ίσως, μεγαλώνοντας σέ ηλικία, νά μάθει κάτι από όλα αυτά ο κάθε ένας, άν θελήσει καί ενδιαφερθεί. Όπως δέν μπορούμε νά καταργήσουμε τούς γιατρούς, επειδή δέν τούς χρειάζεται ο υγιής, ούτε νά καταργήσουμε τίς διάφορες υπηρεσίες, επειδή δέν τίς χρειάζεται ένας μικρός ή χαζός, όμοια δέν μπορούμε νά καταργήσουμε τήν ευλάβεια καί θρησκευτικότητα όλου του λαού, επειδή κάποιοι δέν μπορούνε νά βρούνε τόν Θεό. Ούτε μπορούμε νά καταργήσουμε τόν Μοναχισμό, επειδή κάποιοι δέν τόν καταλαβαίνουν.
Άλλωστε δέν γίνεται κανείς Μοναχός μέ τό ζόρι, άν δέν θέλει ο ίδιος. Ιδίως στή σύγχρονη κοινωνία, άν ο καθένας είναι ελεύθερος νά κάνει τίς επιλογές του στή ζωή, γιατί όχι καί οι Μοναχοί; Πάντως οι πιστοί πιστεύουν ότι οι άγιοι, όχι μόνο οι παλιοί αλλά καί οι σύγχρονοι, σώζουν τόν κόσμο, όλους τούς ανθρώπους, καί πάνω στή γή καί στήν αιωνιότητα. Καί όσοι δέν τό πιστεύουν, είναι ελεύθεροι νά πάνε γιά πνίξιμο ή νά πάνε στό διάολο, δυστυχώς. Έτσι μας διδάσκει η πίστη μας: ή μέ τό φως του Χριστού θά είμαστε, ή μέ τό σκοτάδι του διαβόλου. Δέν υπάρχει τρίτη διέξοδος και επιλογή. Αφού ο Ουράνιος Πατέρας μάς έκανε αυτεξούσιους καί σέβεται τίς επιλογές μας, ποιοί είμαστε εμείς γιά νά αποτρέψουμε τόν κατήφορο των απίστων; Όσο καί νά τό θέλει «πάντας σωθήναι» (=όλοι νά σωθούμε), υπάρχουν καί κάποιοι πού απαντάνε, «εγώ, Κύριε, δέν θέλω νά σωθώ, αλλά θέλω νά πάω στό διάολο».

3) εν συνεχεια τεθηκε και το θεμα"ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΝΕ ΒΟΛΤΕΣ ΜΕ ΚΟΠΕΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.."
3) Η συνάδελφός σας έλεγε προηγουμένως ότι δέν πιστεύει στό Θεό, επειδή δέν τόν έχει δεί. Τώρα πώς πιστεύει ότι υπάρχουν Μοναχοί ανώμαλοι καί γυναικάδες; τούς έχει δεί η ίδια; Άν τυχόν είδε κάποιον, δέν σημαίνει ότι όλοι είναι ίδιοι. Εγώ π.χ. καί όλοι οι άλλοι δέν είμαστε απ΄αυτούς πού νομίζει αυτή. Κι άν δέν θέλει νά μας πιστέψει, κακό του κεφαλιού της.
Αλλά τό πρόβλημα είναι αλλού. Οι παλιοί έλεγαν, «εξ ιδίων τά αλλότρια». Καί ο Χριστός στό Ευαγγέλιο λέει ότι ο καθένας βγάζει από τό στόμα του αυτό πού ξεχειλίζει από τήν καρδιά του· άν έχει καλούς λογισμούς, θά πεί καλά λόγια. κι άν είναι ανάποδος, όλα τά βλέπει στραβά, καί μάλιστα χειρότερα από τόν εαυτό του. Άν ήταν καλή περίπτωση η συνάδελφός σου καί δέν είχε ατυχίες στή ζωή της, θά θεωρούσε καλύτερη τήν κοινωνία καί τούς Μοναχούς.
Εγώ πάντως στά 33 χρόνια πού είμαι στό Άγιον Όρος δέν έχω δεί κανέναν απ΄ αυτούς πού λέει η συνάδελφός σου. ΄Εχω ακούσει μόνο ότι κάποιοι Μοναχοί, στήν πρό Χριστού ζωή τους ήταν αμαρτωλοί, καί ήρθαν στό Άγιον Όρος γιά νά μετανοήσουν καί νά φροντίσουν γιά τήν αιώνια σωτηρία τους. Εγώ στό Άγιον Όρος είδα καί έζησα μόνο αγίους ανθρώπους σάν τόν Γέροντά μου τόν Ιωσήφ, τόν γέροντα Παΐσιο καί πάρα πολλούς άλλους σύγχρονους αγίους, όπου κατά εκατοντάδες έρχονται ευλαβείς προσκυνηταί γιά νά ακούσουν γιά τήν Αλήθεια καί λόγια σωτηρίας.

http://agiooros.freeforums.org/portal.php

http://i259.photobucket.com/albums/hh31 ... 3_edit.jpg

On 27 Ιουν 2008, Jason Jones wrote:

I have a question regarding a quote from Mountain of Silence. You mentioned how Elder Ephraim had he rescued his elder from Hell through prayer, fasting, and charity. How could one escape from hell, if what is written in the bible seems to show that hell is everlasting. Does it simply mean that hell will forever be there, but its souls are not permanently dammed? Please shine some light on my question.

Σύμφωνα μέ τήν ορθόδοξη πίστη καί τήν παράδοσή μας (=φώτιση, εμπειρίες, διδασκαλίες των Αγίων μας),
ο Άδης και η κόλαση υπάρχει, όπου κολάζονται οι άπιστοι και αμετανόητοι αμαρτωλοί.
Όμως θά οριστικοποιηθούν οι δύο καταστάσεις (Κόλαση και Παράδεισος) ύστερα από τήν Δευτέρα Παρουσία καί την Γενική Κρίση του Κυρίου μας.

Αφού πεθάνει κάποιος, από μόνος του δέν μπορεί πλέον νά φροντίσει γιά τη σωτηρία της ψυχής του. Όμως η Εκκλησία (Ιερείς, Μοναχοί, πιστοί συγγενείς) μπορούν νά φροντίζουν γιά την βελτίωση της καταστάσεως των κοιμηθέντων μέ Λειτουργίες, Μνημόσυνα, Ελεημοσύνες καί Προσευχές, υπέρ όσων έχουν «κοιμηθεί» όντες ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Ένας ύμνος της Εκκλησίας λέγει:
«Κύριε, σέ παρακαλούμε, ανάπαυσε τίς ψυχές των κοιμηθέντων, διότι -έστω και αν αμάρτησαν- όμως δέν αποστάτησαν από τήν αληθινή πίστη πρός εσένα».

πάτερ Μάξιμος Αγιορείτης.

ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΚΡΗ;
Πάτερ Μάξιμε, σας ευχαριστούμε που μας απαντάτε σέ ό,τι σας ρωτάμε. Όμως, μήπως θά έπρεπε νά μας τά λέτε λίγο πιό ευγενικά; Αυτό π.χ. τό «άς πάνε στό διάολο», επιτρέπεται σέ έναν ιερωμένο νά λέει μία τόσο βαριά κουβέντα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βέβαια συμφωνώ. πρέπει νά μιλάμε ευγενικά. Αλλά πολλοί είναι εκείνοι πού δέν καταλαβαίνουν άλλη γλώσσα. Γιά παράδειγμα, ο Κύριός μας πάντοτε στό Ευαγγέλιο μάς συνιστά τά καλά καί σωστά. Μάς λέει π.χ. ότι ο Θεός είναι Πατέρας φιλάνθρωπος, στοργικός, ελεήμων, θέλει τήν ευτυχία μας, μάς αγαπάει πάρα πολύ, καί ζητάει από μάς νά Τόν πιστέψουμε, νά Τόν αγαπήσουμε, νά Τόν υπακούσουμε, νά Του ζητήσουμε έλεος, συγγνώμη καί αιώνια σωτηρία. Αλλά συμπληρώνει ότι, όποιος δέν Τόν σεβασθεί καί δέν Τόν υπακούσει, θά κολασθεί αιώνια μαζί μέ τόν Διάβολο, σέ έναν τόπο πάρα πολύ οδυνηρό καί φοβερό. Καί τονίζει ο Κύριός μας, ότι δέν υπάρχει τρίτη λύση, άλλη διέξοδος. Ή μέ τόν Θεό Πατέρα θά είμαστε, ή μέ τόν αντίπαλό Του καί εχθρό της σωτηρίας μας, δηλαδή τόν Διάβολο. Απλά καί ξεκάθαρα πράγματα.
Καί όμως υπάρχουν άνθρωποι πού δέν θέλουν νά τά καταλάβουν. Νομίζουν ότι αυτά είναι παπαδίστικα παραμύθια καί ψέματα. Παρ΄ όλο πού οι Παπάδες διδάσκουν αυτά πού λέει η Αγία Γραφή, όμως αυτοί οι δύσκολοι θέλουν νά τ΄ ακούσουν πιό βαρειά. Δέν καταλαβαίνουν άλλους τρόπους. Μετά λύπης μας λοιπόν, αναγκαζόμαστε νά ξανατονίσουμε:

Κάθε φορά πού λέει ο Χριστός «άμα θέλετε, όποιος θέλει, άς έρθει σ΄ εμένα τόν φιλάνθρωπο καί ελεήμονα», άφησε νά καταλάβουμε μόνοι μας καί τό αντίθετο. Δηλαδή, «άμα δέν θέλετε εμένα, πηγαίντε νά πνιγήτε, ας πάτε στό διάολο, θά σάς φάει τό μαύρο σκοτάδι, ο αβάσταχτος καί ατελείωτος πόνος. Δέν υπάρχει τρίτη λύση, ή μέ τόν Χριστό ή μέ τόν διάολο, ή στόν Παράδεισο ή στήν κόλαση. Στριμώξτε τό μυαλό σας, καί βιασθήτε νά τά βρήτε μαζί μου όσο ζήτε, γιατί αλλοιώς χάνετε γιά πάντα τήν ευκαιρία πού μέ καλωσύνη σάς δίνω. Δέχομαι τήν μετάνοια καί επιστροφή όλων όσων θά μέ παρακαλέσουν νά τούς συγχωρέσω, αφού ομολογήσουν εμπρός στόν ορθόδοξο Πνευματικό ότι έσφαλαν, αγνοούσαν, είχαν αδυναμίες, είχαν παρεξηγήσει τήν διδασκαλία μου καί τό θέλημά μου. Καί τήν ευλογία πού προσφέρω εγώ δέν τήν υπόσχομαι μόνο γιά τήν άλλη ζωή, αλλά από τώρα, από τήν ώρα πού μετανοείτε. Από τώρα μπορείτε νά ζήσετε στόν Παράδεισο. Όποιος δέν κάνει έτσι, ζεί από τώρα μέσα στήν Κόλαση. Όσο διώχνετε από τή ζωή σας τόν Χριστό, έρχεται αμέσως ο διάολος χωρίς ειδική πρόσκληση. Καί στήν Γενική Κρίση μετά τήν δεύτερη Παρουσία μου στή γή, θά είμαι δίκαιος, θά σεβασθώ τή δική σας επιλογή. Δέν είναι δυνατόν νά σάς βάλω στόν Παράδεισο, άν εσείς οι ίδιοι δέν τό θελήσετε καί δέν υπακούσετε σ΄ εμένα, τόν Υιό του Θεού, πού έγινα άνθρωπος καί σταυρώθηκα γιά τή δική σας σωτηρία».

Καλημέρα σας,

Το τελευταίο διάστημα έχω αρχίσει και διαβάζω ο,οτιδήποτε βρω μπροστά μου για εξομολόγηση, περί ψυχής, μετάνοιας, κοινωνίας κ.ά
Διάβασα το "Η ψυχή μετά το θάνατο" του Σεραφείμ Ρόουζ και συγκλονίστηκα...
Θα παρακαλούσα, όποιος θέλει και μπορεί ας μου προτείνει πνευματικά βιβλία, που νιώθω εντελώς άσχετος και χαμένος και θα ήθελα σχετική καθοδήγηση.
Ευχαριστώ πολύ και συγνώμη για το χρόνο σας.
Φιλικά Κώστας
το θεμα ειναι εδω
http://agiooros.freeforums.org/topic-t1874.html#4757

Πολύ θά σας βοηθήσει, άν διαβάσετε τά βιβλία του Αγιορείτου πατρός Μαξίμου, καί ιδιαίτερα τό «ο Πνευματικός Ευεργέτης», «η Ασκητική Φιλοσοφία», «Ευαγγέλιον Ιησού Χριστού». Άν δέν τά βρήτε σέ κάποιο θρ.βιβλιοπωλείο, ζητήστε τα από τόν ίδιον στό τηλέφωνο 23770-23383 σέ ώρες βραδυνές, ή αφήστε μήνυμα καί τηλ. γιά νά σάς πάρει ο ίδιος τό γρηγορότερο.

Μια μικρή επισήμανση θέλω να κάνω, με απόλυτη ειλικρίνεια... Σήμερα διαβάζοντας την καινή διαθήκη, την προς εβραίους επιστολή.........σε κάποιο σημείο γράφει ΞΕΚΑΘΑΡΑ, ότι η καινή διαθήκη ήρθε να αντικαταστήσει την παλαιά και ότιδήποτε καινούργιο έρχεται το προηγούμενο πάει προς κατάργηση (όπως πολύ χαρακτηριστικά λέει....)... Σε αυτό δεν θα κάνω κάποιο σχόλιο, καταλάβετε τι προσπαθώ να πω.
Εκεί που θα σχολιάσω όμως, είναι ότι λίγες γραμμές πιο κάτω λέει ότι στον αρχαίο μωσαικό νόμο (στην παλαιά διαθήκη δηλαδή), ο Αρχιερεύς ΕΣΦΑΖΕ ένα μόσχο ή έναν τράγο (έλεος..) και κατόπιν αφού έφτιαχνε ένα μείγμα με αίμα και στάχτες, ράντιζε τους πιστούς για να καθαριστεί το σώμα τους.......... Αυτό αν γινόταν σήμερα, δεν θα το λέγατε ότι είναι ΚΑΘΑΡΑ σατανιστική τελετή??? Με το χέρι στην καρδιά απαντήστε...
Και πάλι ΞΕΚΑΘΑΡΑ λέει ότι ο Θεός απο αυτές τις θυσίες δεν ευχαριστιόταν ΟΥΤΕ αυτές οι θυσίες καθάριζαν τις αμαρτίες των πιστών..... Μήπως λοιπόν την παλαιά διαθήκη πρέπει να την βλέπουμε ιστορικά και όχι θεολογικά όπως την καινή? Μήπως οι προ Χριστού πιστοί δεν ήταν και τόσο....."Χριστιανοί"?? Την άποψη μου λέω πάντα. ΣΙΓΟΥΡΑ οι 10 εντολές δώθηκαν στον μωυσή απο τον ίδιο τον Θεό, ΣΙΓΟΥΡΑ τους οδήγησε στην γη της επαγγελίας, αλλά.......σίγουρα ο τρόπος λατρείας τους ήταν σύμφωνος με τον Θεό????????

http://agiooros.freeforums.org/topic-t1851.html#4847

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Η Καινή Διαθήκη είναι η βάση γιά μάς, ενώ η Π.Δ. έχει συμπληρωματική αξία καί δευτερεύουσα. Ο Χριστός ήρθε νά συμπληρώσει καί νά διορθώσει. Εκείνο πού κρατάμε από τήν ΠΔ είναι οι προφητείες γιά τόν Χριστό, οι Ψαλμοί καί ο,τιδήποτε δέν αντιβαίνει στά της ΚΔ. Καί βέβαια οι πρό Χριστού δέν ήσαν Χριστιανοί. Αλλά έπρεπε νά τούς συμπεριφερθεί ο Θεός ανάλογα μέ τά μυαλά των Εβραίων καί τόν ειδωλολατρικό τους περίγυρο.
Επειδή τόν παλιό καιρό ήσαν κάτι τό σύνηθες οι θυσίες ζώων (ακόμη καί εκατόμβες =100 βόδια έσφαζαν) καί μετά τίς θυσίες ακολουθούσαν γλέντια, τά οποία ήταν μεγάλος πειρασμός γιά τούς Εβραίους, ώστε νά γλυκοκοιτάζουν καί νά αγαπούν τίς θυσίες μαζί μέ τίς χαρές των ειδωλολατρών, γι΄ αυτό καί τούς «οικονόμησε» ο Θεός. Όμως σιγά-σιγά τούς έβαζε τήν ιδέα της πνευματικής θυσίας, όπως εκείνο το ωραίο του 50ού Ψαλμού «θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον». Κατάλοιπο των αρχαίων συνηθειών στίς μέρες μας είναι τό κεράκι, τό θυμίαμα, τό λαδάκι, η ψαλμωδία.
Μεγάλη δυσκολία είχαν οι εξ Εβραίων Χριστιανοί νά ξεκολλήσουν από τά παλιά, γι΄ αυτό καί τονίζει ο Απόστολος, ότι «πέρασαν τά παλιά. δέν ισχύουν πιά. όλη σας η προσοχή πρέπει νά στραφεί πρός τόν Χριστό καί τό Ευαγγέλιό Του». Θυμηθήτε πόσο επέμενε ο Χριστός νά τούς πατάει στόν κάλο, διορθώνοντας καί εξηγώντας τους τήν έννοια της αργίας του Σαββάτου, καί πόσο ο Απόστολος Παύλος υποτιμούσε τήν αξία της περιτομής.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ ή ΠΡΟΟΡΑΣΕΩΣ.
ΟΥΤΕ ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗΣ.
ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ.

ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΤΕ;
ΚΑΙ, ΑΝ ΜΑΘΕΤΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ,
ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΑΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ;

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ,
ΚΑΙ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤέΣ ΜΑΣ,
ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΣΟΦΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ.

Πατέρα Μάξιμε ευλογήτε παρακαλω την αγαπη σας πειτε μας για την ζωή στο Αγιο Ορος πειτε μας πως περνουν τις μερες μας οι Αγιοι πατέρες. Πείτε μας δυο λογια για τους ερημήτες και την ζωή τους. ΤΙς Ευλογίες σας να έχουμε.

http://i259.photobucket.com/albums/hh31 ... 3_edit.jpg

Η απάντησή μου στήν ερώτησή σας βρίσκεται στά βιβλία μου.
Διαβάστε τά βιβλία μου καί τήν ιστοσελίδα μου, καί θά κατατοπισθήτε πλήρως.
Όμως, επειδή μού δίνετε τήν εντύπωση ότι δέν εργάζεσθε (τά πνευματικά), αλλά «περιεργάζεσθε» διάφορα περίεργα, θά χαιρόμουν περισσότερο τήν επικοινωνία μας, άν μού λέγατε πρώτα, ότι «καί σήμερα έκανα τήν ατομική μου προσευχή. μίλησα στόν Ουράνιο Πατέρα μέ θέρμη καί πίστη. παρακαλέστε, νά είναι η απάντησή Του καί η ευλογία Του πιό πολύ αισθητή καί ζωογόνα».

ΠΕΡΙ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ
Τι πρέπει να έχουμε κατά νου πριν παντρευτούμε; Πως επιλέγουμε και πως πρέπει να σκεφτόμαστε; Τι πρέπει να προσέχουμε;

...Η εκλογή του συντρόφου της ζωής είναι μία υπόθεσις η οποία, όταν έλθωμε σε κατάλληλη ηλικία, δεν πρέπει να αναβάλλεται. Οπωσδήποτε ο άνθρωπος δεν πρέπει να βιάζεται, διότι «γρήγορος γάμος, γρήγορη απελπισία», αλλά ούτε και να αναβάλλη την υπόθεσι αυτή της ζωής του. Δεν πρέπει να καθυστερή, διότι η καθυστέρησις είναι θανάσιμος κίνδυνος για την ψυχή του.
Κατά κανόνα ο κανονικός ρυθμός της πνευματικής ζωής του ανθρώπου αρχίζει με τον γάμο. Ο ανύπανδρος άνθρωπος είναι σαν να ζη στον διάδρομο. δεν έχει προχωρήσει ακόμη στα δωμάτια.
Οι γονείς ας ενδιαφέρωνται να έχη το παιδί κοινωνική συμπεριφορά, αλλά και να προσεύχεται, ώστε η ευλογημένη εκείνη ώρα να έρθη ως δώρο που θα στείλη ο Θεός. Φυσικά, όταν φθάση στην εκλογή του συζύγου, θα λάβη υπ΄ όψιν του και την γνώμη των γονέων του. Πόσες φορές εσείς που είσθε γονείς δεν νοιώσατε μαχαιριές να τρυπούν την καρδιά σας, όταν τα παιδιά σας δεν σας ρώτησαν για εκείνον που θα τα συντρόφευε στην ζωή τους.
Η μητρική καρδιά είναι ευαίσθητη και δεν αντέχει τέτοιο πλήγωμα. Το παιδί πρέπει να ρωτήση τους γονείς, διότι έχουν μίαν ιδιαίτερη διαίσθησι να αντιλαμβάνωνται τα πράγματα που τους αφορούν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο πατέρας και η μητέρα θα πιέζουν το παιδί τους. Ας το αφήσουν να κάνη τελικώς ελεύθερα την εκλογή του.
Αν εξαναγκάσης το παιδί σου στο θέμα του γάμου του, θα θεώρηση εσένα υπεύθυνο, εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Με την πίεσι δεν βγαίνει ποτέ καλό. Θα το βοηθήσης, αλλά θα το αφήσης να διαλέξη εκείνον που θα προτιμήση ή εκείνον προς τον οποίον θα νοιώση αγάπη. αγάπη, όχι λύπη ή οίκτο. Αν το παιδί σου μετά από μία γνωριμία σου λέγη, τον λυπάμαι τον κακόμοιρο, θα τον παντρευθώ, τότε να ξέρετε ότι είμαστε στα πρόθυρα ενός αποτυχημένου γάμου.
Μόνον ο άνθρωπος, τον οποίον θα προτιμήση ή θα αγαπήση, μπορεί να σταθή στο πλευρό του παιδιού μας. Θα πρέπει και οι δύο, ο άνδρας και η γυναίκα, να θέλουν τον γάμο τους, να ελκύεται ο ένας από τον άλλον, να θέλουν να ζήσουν μαζί αληθινά, εσωτερικά, αβίαστα. Στο θέμα αυτό δεν είναι δυνατόν να πιέζωμε τα παιδιά μας. Μερικές φορές, από την αγάπη μας, νομίζομε ότι είναι κτήματά μας, ότι είναι περιουσία μας και ότι μπορούμε να τα κάνωμε ό,τι θέλομε. Έτσι το παιδί μας γίνεται ένα πλάσμα ανίκανο να ζήση στην ζωή είτε ως άγαμο είτε ως έγγαμο.
Οπωσδήποτε θα προηγηθή του γάμου η γνωριμία που είναι ένα τόσο λεπτό ζήτημα, και όμως το ξεχνάμε. Η γνωριμία δεν θα πρέπει ποτέ να μας επαναπαύη, εάν δεν είμεθα βέβαιοι πως είναι αντικειμενική. Η αγάπη δεν τυφλώνει τον άνθρωπο. Η αγάπη του ανοίγει τα μάτια, για να βλέπη τον άλλον όπως είναι, με τα ελαττώματά του.
«Παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι μπαλωμένο», λέει ο λαός. Δηλαδή πάρε άνθρωπο που τον γνώρισες. Και η γνωριμία πρέπει να είναι πάντοτε συνδεδεμένη με την μνηστεία, δηλαδή τον αρραβώνα που είναι ένα εξ ίσου δύσκολο θέμα.
Όταν πρότεινα σε μία κοπέλλα να σκεφθή σοβαρά εάν έπρεπε να συνεχίση τον αρραβώνα της, μου απήντησε: Εάν διακόψω, θα με σφάξη η μητέρα μου. Αλλά αραββώνας δεν υπάρχει, όταν δεν υπάρχη η δυνατότης να διαλυθή. Αρραβωνιάζομαι δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα παντρευθώ. Σημαίνει ότι δοκιμάζω εάν πρέπει να παντρευθώ τον άνθρωπο που αρραβωνιάζομαι.
Αν μια κοπέλλα δεν είναι σε θέσι να διαλύση τον αρραβώνα της, δεν πρέπει να αρραβωνιασθή. ή καλύτερα, ας μην προχώρηση στον γάμο. Στο στάδιο του αρραβώνος πρέπει να είμεθα πολύ προσεκτικοί, διότι έτσι θα έχωμε πολύ λιγώτερες συγκρούσεις και δυστυχίες μετά τον γάμο.
Ακόμη, στο διάστημα της γνωριμίας, όπως λέγει κάποιος, να κρατάς την καρδιά σου μέσα και στα δυο σου χέρια σαν να έχης μία αρκούδα. Γιατί ξεύρετε πόσο επικίνδυνη είναι η καρδιά, η οποία μπορεί αντί να σε οδηγήση στον γάμο, να σε οδηγήση στην αμαρτία.
Υπάρχει ενδεχόμενο ο άνθρωπος τον οποίον διάλεξες, να σε βλέπη σαν παιχνίδι ή σαν οδοντόβουρτσα για δοκιμή. Και μετά εσύ θα υπομένης την θλίψι και το κλάμα. Θα είναι πλέον πολύ αργά, διότι ο άγγελός σου θα έχη αποδειχθή ότι ήταν φτιαγμένος από λάσπη.
- Μη διάλεξης άνθρωπο που σπαταλά τις ώρες του στις λέσχες, στις διασκεδάσεις, στα ταξίδια και στις πολυτέλειες.
- Ούτε αυτόν που θα ανακαλύψης ότι κάτω από τα λόγια της αγάπης του κρύβει εγωισμό.
- Μη διάλεξης ως γυναίκα σου εκείνη που μοιάζει με μπαρούτι και, μόλις της πης κάτι, αρπάζει φωτιά. Δεν κάνει για σύζυγός σου.
- Ακόμη, όταν θέλης να κάνης έναν πραγματικά επιτυχημένο γάμο, μην πλησιάζης εκείνη την νέα ή τον νέο, που δεν μπορεί να εγκαταλείψη τους γονείς του. Είναι σαφής η εντολή του Χριστού: «Δια τούτο καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού»(Μάρκ. 10, 7).
Όταν βλέπης τον άλλον προσκολλημένο στην μάννα ή στον πατέρα, όταν βλέπης ότι τους ακούει με το στόμα ανοικτό και ότι είναι έτοιμος να κάνη ό,τι πη ο πατέρας και η μάννα, φύγε μακριά.
Είναι ένας άρρωστος συναισθηματικά, ένας ανώριμος ψυχικά άνθρωπος και δεν θα μπορέσης να κάνης μαζί του οικογένεια, θα πρέπη να έχη λεβεντιά αυτός τον οποίον θα κάνης σύζυγό σου. Αλλά πώς μπορεί να έχη λεβεντιά, άν ακόμη δεν έμαθε, δεν κατάλαβε, δεν χώνεψε ότι το σπίτι του ήταν η γλάστρα στην οποία τον έβαλαν, για να τον βγάλουν κατόπιν και να τον φυτέψουν κάπου αλλού;
- Επίσης, όταν πρόκειται να διαλέξης τον άνθρωπο της ζωής σου, πρόσεξε μήπως είναι κλειστός τύπος, οπότε δεν έχει φίλους. Αν σήμερα δεν έχη φίλους, αύριο θα δυσκολευθή πολύ να έχη εσένα ως φίλο και σύζυγο.
- Πρόσεξε τους γκρινιάρηδες, τους παραπονιάρηδες, τους μελαγχολικούς που μοιάζουν με κλαψοπούλια. Πρόσεξε εκείνους που συνεχώς παραπονούνται: Δεν με αγαπάς, δεν με καταλαβαίνεις. Κάτι σε αυτά τα πλάσματα του Θεού δεν πηγαίνει καλά.
- Πρόσεξε ακόμη τους φανατικούς και τους θρησκόληπτους. Όχι τους θρησκευόμενους αλλά τους θρησκόληπτους, οι οποίοι ταράσσονται για ασήμαντα πράγματα, όλα τους φταίνε και είναι υπερευαίσθητοι. Πώς θα μπορέσης να ζήσης με έναν τέτοιον άνθρωπο; Θα είναι σαν να κάθεσαι πάνω σε αγκάθια.
- Ακόμη πρόσεξε εκείνους που βλέπουν τον γάμο σαν κάτι το κακό, σαν μια φυλακή. Εκείνους που λένε: Μα δεν σκέφθηκα ποτέ στην ζωή μου τον γάμο.
- Πρόσεξε και κάτι ψευτοχριστιανούς, που βλέπουν τον γάμο σαν κάτι το χαμηλό, σαν αμαρτία, που χαμηλώνουν αμέσως τα μάτια τους, όταν ακούσουν κάτι σχετικό με τον γάμο (ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, «Εις Κολοσσαείς ομιλία» 12, 6, PG62). Εάν παντρευθής έναν τέτοιο, θα είναι αγκάθι για σένα, φόρτωμα για το μοναστήρι του, αν καλογερέψη.
- Πρόσεξε όσους νομίζουν ότι είναι τέλειοι και δεν βρίσκουν στον εαυτό τους κανένα ελάττωμα, ενώ στους άλλους βρίσκουν συνεχώς ελαττώματα.
- Πρόσεξε όσους νομίζουν ότι είναι «οι εκλεκτοί του Θεοϋ» (Ρωμ. 8, 33 κ.ά.) και μπορούν να αναμορφώσουν όλον τον κόσμο.
- Να προσέξης και ένα σοβαρό θέμα, το κληρονομικό. Να γνωρίσης καλά τον πατέρα, την μάννα, τον παππού, την γιαγιά, τον θείο.
Ακόμη να υπάρχουν οι στοιχειώδεις υλικές προϋποθέσεις.
- Προ πάντων όμως να προσέξης την πίστι του ανθρώπου. Έχει πίστι; Έχει ιδανικά ο άνθρωπος, τον οποίον σκέπτεσαι να κάνης σύντροφο της ζωής σου; Αν ο Χριστός γι΄ αυτόν δεν σημαίνη τίποτε, πώς θα μπορέσης να μπης εσύ στην καρδιά του; Εάν δεν μπόρεσε να εκτιμήση τον Χριστόν, έχεις την εντύπωσι πως θα εκτιμήση εσένα; Λέγει στον άνδρα η Αγία Γραφή, η γυναίκα σου να είναι «γυνή διαθήκης σου» (Μαλ. 2, 14), δηλαδή της πίστεώς σου, της θρησκείας σου, να είναι αυτή που θα σε συνδέη με τον Θεόν.
Τότε μόνον μπορείς να κάνης, όπως λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έναν γάμο «μετά γνώμης του επισκόπου» (ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ, «Προς Πολύκαρπον 5, PG5, 724Β), δηλαδή με έγκρισι εκκλησιαστική και όχι με τυπική άδεια.
Προηγουμένως συζήτησε με τον πνευματικό σου. Εξέτασε μαζί του το κάθε τι και εκείνος θα σταθή πλάι σου σαν πραγματικός φίλος και, όταν φθάσετε στο ποθούμενο τέρμα, τότε πλέον ο γάμος θα είναι για σένα ένα δώρο του Θεού. Θα είναι ένα χάρισμα, διότι «έκαστος ίδιον χάρισμα έχει» (Α’ Κορ. 7, 7).
Στον καθένα μας ο Θεός δίνει το δικό του χάρισμα. Στέλνει τον έναν στον γάμο και τον άλλον στην παρθενία. Όχι ότι ο Θεός κάνει την εκλογή λέγοντας εσείς να πάτε από εδώ και εσείς από εκεί, αλλά εκείνο που διαλέγει η καρδιά μας, για εκείνο μας δίνει ο Θεός το θάρρος, το κουράγιο, την δύναμι, για να το φέρωμε εις πέρας.
Αν έτσι διαλέξετε τον άνθρωπό σας, τότε ευχαριστήσατε τον Θεόν. Συνδέστε τον με τον πνευματικό σας. Αν δεν έχετε, διαλέξτε και οι δυο έναν πνευματικό, ο οποίος θα είναι ο Γέροντάς σας, ο πατέρας σας, εκείνος που θα σας θυμίζη και θα σας δείχνη τον Θεόν.

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ Σιμωνοπετρίτης
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως© 2004,
ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ,
Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004.
http://orthodox-answers.blogspot.com/


ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΕ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ,

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙ ΓΑΜΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΟΥ.

ΕΠΕΙΔΗ, ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΕΙΧΑ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ ΝΑ ΜΟΥ ΒΡΕΙ ΠΑΠΑΔΙΑ, ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΛΙΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΖΗΤΑΕΙ ΠΟΛΛΑ ΣΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ_ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΑ ΕΞΗΣ:

ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΜΟΛΙΣ ΝΥΜΦΕΥΘΕΙΣ ΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙΣ ή ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΣΥ ή Η ΣΥΝΤΡΟΦόΣ ΣΟΥ, ή ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΛΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ ή ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙ ΕΝΑ ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ΄ ΑΥΤΑ, ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗ ΝΥΜΦΕΥΤΕΙΣ.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ, ΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΝΑΠΟΔΟΣ Ο ΓΕΡΟΝΤάΣ ΣΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ.

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΟΥΤΕ ΤΟ ΕΝΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΛΛΟ.

ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ, ΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΑΝΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΚΑΙ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ. ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΥΠΕΣ, ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΑΝΑΣΤΑΣή ΣΟΥ.

Ευλογήτε παρακαλώ την αγάπη σας πείτε μας
πως να κανουμε σωστα την ελεημοσυνη προς τους αδερφους μας?
Επειδή γιά κάθε καλή πράξη ο Πάνσοφος Πατέρας μάς έχει υποσχεθεί ουράνιες αμοιβές, μόνο εφόσον τίς κάνουμε γι΄ Αυτόν καί όχι γιά νά μάς βλέπουν οι άλλοι, οφείλουμε νά τές κάνουμε κρυφά, ευγενικά, μέ λεπτότητα καί διάκριση, όχι ταπεινώνοντας τόν άλλον, όχι γιά νά τόν εκμεταλλευτούμε, όχι μέ υστεροβουλία, αλλά μόνο από πίστη σέ Αυτόν πού είπε, όποιος ελεεί φτωχόν, δανείζει στόν Θεό.

Πως να ειμαστε μεσα στην ζωη μας?
Νά συμπεριφερόμαστε μέ ευλάβεια πρός τόν Θεόν, γνωρίζοντας ότι θά δώσουμε λόγο γιά τίς πράξεις καί τά λόγια καί τίς σκέψεις μας, καί ότι από όλα αυτά εξαρτάται η αιώνια σωτηρία ή καταδίκη μας. Γιά όλα μας τά λάθη, νά μετανοούμε, νά ζητάμε έλεος, νά εξομολογούμεθα. Καί μέ σεβασμό πρός όλους τούς άλλους, γνωρίζοντας ότι καί γι΄ αυτούς ήρθε ο Χριστός στή γή. Μέ ταπείνωση (μετριοφροσύνη) νά βάζουμε τά δυνατά μας νά προσφέρουμε τίς γνώσεις καί υπηρεσίες μας πρός τούς συνανθρώπους, ώστε νά τούς ευχαριστούμε, νά τούς «αναπαύουμε» όπως λέμε στήν πνευματική μας γλώσσα.

Τι υλικα αγαθα να κατεχουμε και τι να αποφευγουμε?
Είπε ο Απόστολος, «έχοντες τροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις αρκεσθησόμεθα». Δηλαδή νά είμαστε κατά τό δυνατόν ολιγαρκείς. Καθόλου σπάταλοι. Νά αποταμιεύουμε γιά τίς δύσκολες ώρες, καί γιά νά βοηθάμε όσους έχουν μεγάλες ανάγκες. Νά αξιοποιούμε τόν χρόνο μας κατά τόν καλύτερο τρόπο, γιά νά επικοινωνούμε μέ τόν Θεό, νά προαγόμαστε, νά εξυπηρετούμε τούς περί ημάς καί όσους έχουν ανάγκη τήν συμπαράστασή μας. Ο χρόνος διασκέδασης καί χαλάρωσης νά είναι όσο τό δυνατόν λιγότερος.

Ευλογειτε πατερα Μαξιμε. παρακαλω την αγαπη σας, πητε μας για τις επιθεσεις του διαβολου και πως πρεπει να προφυλαχθουμε?

http://agiooros.freeforums.org/portal.php

http://i259.photobucket.com/albums/hh31 ... 3_edit.jpg

Ο διάβολος είναι ο εχθρός της σωτηρίας καί αιώνιας ευτυχίας μας. Αυτός παρουσιάστηκε στούς Πρωτοπλάστους, γιά νά τούς πονηρέψει, πως δήθεν ο Θεός δέν ήθελε τό καλό τους καί γι΄ αυτό τούς ζήτησε νά μή φάνε τόν απαγορευμένο καρπό. Ενώ, άν έκαμναν τό αντίθετο -τούς είπε-, θά τούς έβγαινε σέ καλό. Καί πάντοτε μάς προτείνει νά κάμνουμε τά αντίθετα από όσα μας συνιστά ο Θεός, γιατί έτσι -λέει- θά χαρούμε δήθεν όλα τά καλά πού μας στερεί ο Θεός.

Αλλά ο Θεός είναι ο ουράνιος Πατέρας μας, πού θέλει νά σωθούμε καί νά ευτυχήσουμε όλοι αιώνια. Ενώ ο διάβολος μάς προτρέπει στίς παρακοές, γιά νά μήν είναι μόνος του στήν αιώνια κόλαση, καί νά χαίρεται μέ τή δυστυχία μας.

Κάθε φορά πού παρουσιαζόταν ο Χριστός στούς Αποστόλους, τούς ευχόταν «ειρήνη υμίν». τούς συνιστούσε νά ειρηνεύουν καί νά μήν αγωνιούν. Όταν ξαφνιάζονταν οι Απόστολοι μέ τήν απροσδόκητη εμφάνιση του Χριστού (π.χ. όταν περπατούσε πάνω στή θάλασσα νύχτα), τούς καθησύχαζε λέγοντας, «μή φοβάστε. εγώ είμαι». Δηλαδή, όταν είμαστε μέ τόν Χριστό, Τόν πιστεύουμε καί Τόν παρακαλούμε, τότε μόνο θετικές έννοιες-σκέψεις επιτρέπονται. Τίποτε αρνητικό-διαβολικό.

Ο πνευματικός μας αγώνας, μέ λίγα λόγια, συνίσταται στό νά φροντίζουμε νά βάζουμε στή ζωή καί τή σκέψη μας τόν Χριστό. Όσο προσκολλούμαστε στόν Χριστό, τόσο διώχνουμε τόν διάβολο. Καί όσο αδιαφορούμε γιά τόν Χριστό, τόσο μάς κυριεύει ο διάβολος.

Η ζωή μας πρέπει νά είναι θεοκεντρική καί όχι ανθρωποκεντρική. Νά έχουμε πάντοτε στό νού μας ότι είμαστε περαστικοί από αυτή τήν επίγεια ζωή, καί ότι οφείλουμε νά πιστεύουμε στόν Χριστό, νά Τόν υπακούομε, νά μετανοούμε, νά ζητάμε έλεος, νά αγωνιζόμαστε νά Τόν ευαρεστούμε πάντοτε.

Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε ένα παράδειγμα. Ο Χριστιανός βαδίζει στό δρόμο της σωτηρίας του. Ο διάβολος τόν ακολουθεί, σάν ένα σκυλάκι πού γαβγίζει. Άν τού δίνουμε σημασία καί τό κοιτάμε, τόσο αυτό επιμένει νά γαβγίζει. Ενώ, άν προχωράμε αδιαφορώντας γι΄ αυτό, εκείνο θά μάς ακολουθήσει λίγο, καί ύστερα θά μάς αφήσει ήσυχους.

Καί ένας σύγχρονος Γέροντας δίδασκε ότι ο διάβολος μάς πολεμάει από όλες τίς μεριές. Από εμπρός καί πίσω, από αριστερά καί δεξιά, από πάνω καί από κάτω, καί κρυφά καί φανερά. Εννοούσε βέβαια όλων των λογιών τίς εναντίον μας διαβολικές επιθέσεις. Αλλά ήθελα νά σταθώ κυρίως «στό εμπρός καί πίσω».

Τό «πίσω» σημαίνει ότι μάς θυμίζει τίς ενοχές καί ότι δήθεν δέν συγχωρεί ο Θεός τίς πολλές μας αμαρτίες, γιατί θέλει ο παμπόνηρος νά μάς ρίξει στήν απελπισία, ει δυνατόν καί στήν αυτοκτονία. Αλλά ξέρουμε καλά, ότι ο Ουράνιος Πατέρας μας πάντοτε περιμένει τήν μετάνοια καί επιστροφή μας σέ Αυτόν. Καί μόλις κάνουμε τήν πρώτη κίνηση επιστροφής, τρέχει νά μάς αγκαλιάσει καί νά μάς καλοδεχτεί, σβήνοντας όλα τά παλιά κακά καί συνιστώντας προσοχή στόν υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας.

Καί τό «εμπρός» σημαίνει ότι ο διάβολος μάς πολεμάει μέ τούς φόβους γιά τά επερχόμενα δεινά. Η χαρά του διαβόλου είναι νά μάς αγχώνει καί τρομοκρατεί. Ενώ ο Χριστός μάς συνιστά νά ειρηνεύουμε, νά μή φοβούμαστε τίποτε, νά έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σέ Αυτόν. Καί άν τυχόν πάθουμε κάτι, νά χαιρόμαστε γιατί είμαστε παραδομένοι στά χέρια καί τό θέλημα του ουράνιου Πατέρα μας.

Eυλογειτε Πατέρα Μαξιμε παρακαλω την αγαπη σας πειτε μας δυο λογια πως πρεπει να εκκλησιαζομαστε και πως πρεπει να λαμβανουμε μερος στα ιερα μυστηρια της εκκλησιας μας?
--
http://agiooros.freeforums.org/portal.php

http://i259.photobucket.com/albums/hh31 ... 3_edit.jpg

Στά ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας χρησιμοποιούμε κάποια πράγματα, αλλά -τό κυριώτερο- μέσω των ευχών του Ιερέα διά των «πραγμάτων» αυτών δεχόμαστε τήν θεία Χάρη. Η θεία Χάρη είναι πολύ σπουδαία υπόθεση, καί αυτήν επιδιώκουμε καί επιζητούμε διά των Μυστηρίων, της πνευματικής ζωής καί των θερμών προσευχών. Πρόκειται όχι μόνο γιά τήν αιώνια σωτηρία μας, αλλά καί γιά τίς ευλογίες του Θεού κατά τήν διάρκεια της επίγειας ζωής μας.

Σχεδόν όλα τά Μυστήρια, καί ιδίως τό της Θείας Λειτουργίας, τελούνται μέσα στόν ιερό Ναό, στόν οίκο του Θεού, όπου πρέπει νά εισερχόμαστε «μετά πίστεως, ευλαβείας καί φόβου Θεού». Μέσα στόν ιερό Ναό πρέπει νά συμμετέχουμε στήν κοινή λατρεία μέ ευλάβεια, μέ εν μετανοία προσευχές καί συγκεντρωμένο τό μυαλό. Όχι αδιάφορα, όχι αφηρημένοι, όχι ανευλαβώς, όχι περιεργαζόμενοι τούς άλλους, ούτε μιλάμε στούς διπλανούς μας. Εννοείται, προσπαθούμε νά πετύχουμε τό τέλειο, καί όσο περισσότερο αγωνιζόμαστε, τόσο καί βελτιωνόμαστε.

Ο Ναός του Θεού δέν είναι τό σπίτι μας ή καφενείο. Στό Δικαστήριο μπορεί κανείς νά συμπεριφερθεί διαφορετικά από τόν ρόλο του; Ή στή δουλειά του επιτρέπεται νά αναφερθεί κανείς σέ κάτι διαφορετικό από ό,τι απαιτεί η υπηρεσία καί εργασία του; Πολύ περισσότερο στόν οίκο του Θεού, οφείλουμε νά δείξουμε τήν πίστη καί μετάνοιά μας, καί ότι ζητάμε έλεος καί σωτηρία στόν ουρανό, αλλά καί στή γή.

Άς έχουμε υπόψη μας καί τά εξής: Όταν μίλησε ο Θεός στόν Μωϋσή, γιά νά του αναθέσει τήν αποστολή νά ηγηθεί του λαού Του καί νά τόν βγάλει από τήν δουλεία στούς Αιγυπτίους, επειδή του μίλησε ο Θεός στόν συγκεκριμένο τόπο, ζήτησε από τόν Μωϋσή νά βγάλει τά σανδάλια του, σέ ένδειξη ευλαβείας. Συνήθεια, πού διατηρείται ακόμα στό παρεκκλήσι πίσω από τόν Ναό της Αγίας Αικατερίνης στό Σινά, που είναι ο τόπος όπου εμφανίστηκε ο Θεός στόν Μωϋσή.

Καί όταν πήγαινε ο Χριστός στό σπίτι του Ιαείρου, γιά νά θεραπεύσει τήν κόρη του, ήταν πολλοί οι γύρω του καί δύσκολα περνούσε ο Κύριος από ανάμεσά τους. Όμως η άρρωστη γυναίκα πού πίστεψε καί έβαλε στόν νού της πώς, άν τά καταφέρει νά Τόν πλησιάσει καί νά αγγίξει τό άκρο του ιματίου Του, θά γίνει καλά, καί τά κατάφερε, είπε ο Χριστός «ποιός μέ άγγιξε»; Οι Μαθηταί γέλασαν καί είπαν, εδώ όλοι έχουν πέσει πάνω σου, καί ρωτάς ποιός σέ άγγιξε; Καταλαβαίνουμε δηλαδή, ότι δέν αρκεί νά πλησιάσουμε τόν Θεό, αλλά πετυχαίνουμε τά καλά, μόνο άν Τόν πλησιάσουμε μέ μετάνοια, πίστη καί ευλάβεια.