|
[b]ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ
Ματθ. Ζ΄ 1-2-και Λουκά ΣΤ-37-
Όχι τον έλεγχο απαγορεύει, αλλά την κατάκρισιν.
Το κρίνειν δεν είναι ταυτόσημον προς το καταδικάζειν. Οφείλομεν να
κρίνωμεν εαυτούς και ουχί τους άλλους.
Άς συμβουλεύσωμεν αυτόν, ας βοηθήσωμεν αυτόν, αλλά ας μη κρινωμεν τούτον.
εάν είμεθα συμπαθείς και πλήρεις αγάπης κατά τας περί των άλλων κρίσεις
μας και αποφεύγωμεν να κατακρίνωμεν αυτούς περιοριζόμεθα εις το να
κατακρίνωμεν εαυτούς, δεν θα κριθώμεν υπό του Κυρίου.
Ο Χριστιανισμός δεν απαγορεύει το να διακρίνωμεν τας αμαρτίας των άλλων.
Τουναντίον μας υποχρεώνει να ελέγχωμεν την αμαρτίαν, αλλά πάντοτε με
πνεύμα στοργής και αγάπης και ως άνθρωποι συναισθανόμενοι, ότι και
ημείς αυτοί φέρομεν εν εαυτοίς το κακό
|
